Het voorspelt meestal niet veel goeds als toneelgroepen menen een verklarende woordenlijst bij hun voorstelling te moeten leveren. Toneelgroep Maastricht doet het nu bij De opgaande zon, een tekst van Herman Heijermans uit 1908, die ook nog eens flink wat ondernemersjargon bevat. Woorden als assureren, verreljaar en insolvent zijn schering en inslag in de bewerking van regisseur Arie de Mol, ... meer
Acteur Bart Slegers zit voor op het toneel in de Rotterdamse Schouwburg en draait heel de avond plaatjes: Miss You van de Rolling Stones, Stoont als een garnaal, All Tomorrow’s Parties en meer uit dezelfde periode. Met de soundtrack van Poeskafee, een nieuwe voorstelling van Gerardjan Rijnders bij het RO Theater, zit het wel goed. Maar dat kon ook haast ... meer
Iedere generatie is ongelukkig op zijn eigen wijze. In het theater dit seizoen betreuren de babyboomers hun vervlogen idealen en zwaarbevochten vrijheden, die nu vooral ongebreideld materialisme lijken te voeden, in bittere komedies als mightysociety7 van Eric de Vroedt en Poeskafee van Gerardjan Rijnders. Hun kinderen, een nieuwe generatie twintigers, staan inmiddels ook op het podium. In minstens even bittere ... meer
De Nederlandse identiteit laat zich uiteraard niet eenvoudig in een toneelvoorstelling vangen. Toch wagen Aus Greidanus en zijn complete Appelensemble een poging in hun nieuwste marathonvoorstelling Tuin van Holland, een dubbel drieluik over de geschiedenis van Nederland. Maar hoe divers en gefragmenteerd dé Nederlander ook moge zijn, regisseur Greidanus en zijn tekstschrijvers hadden de lange avond toch beter iets meer ... meer
Voelt niet iedereen zich wel eens als een verdwaald personage in een slecht geschreven toneelstuk? De personages in De city van toneelvertaler en -auteur Martin Crimp in ieder geval wel. Ze komen moeilijk uit hun woorden en lijden voor hun gevoel een oppervlakkig bestaan. Je ontheemd voelen in je eigen leven, daarover gaat De city, dat nu door de Veenfabriek ... meer
De Turkse Fatma ziet met lede ogen toe hoe de wereld verloedert, haar kleinkinderen voorop. De ene is gescheiden en drinkt, een ander noemt zich communist en de jongste draagt zelfs spijkerbroeken. Het zijn de jaren 80 in een toeristische badplaats in Turkije en de verhoudingen tussen de nationalistische traditionelen en de linkse, verwesterde Turken staan op scherp. Dit is ... meer
Wie in de rij bij een nachtclub staat, is niet alleen. Met die gedachte feest een vriendengroep zich zorgeloos door het leven. Totdat de twijfel opeens toeslaat bij deze 5 eind twintigers die de jonge toneelschrijfster Hannah van Wieringen opvoert in haar tekst Er moet licht zijn, speciaal geschreven voor Oostpool-regisseur Marcus Azzini. Afgelopen zomer op de Parade maakte Azzini ... meer
Sarah Kanes Blasted opvoeren is geen sinecure. De gruwelijke toneeltekst vergt nogal wat van zowel de makers als de toeschouwers. Beiden worden geconfronteerd met de mensonterende handelingen die de levens van drie zielige hoopjes mens kenschetsen. Daar moet je zin in hebben. Maar ertegenover staat wel een van de origineelste verklaringen van het hoopgevende vermogen van de liefde. Thibaud Delpeut ... meer
Het woord pedofilie valt geen enkele keer in Blackbird, een voorstelling die nu wordt gespeeld door theatergroep Suburbia uit Almere. Daarmee wordt gesuggereerd dat de relatie tussen de twee hoofdpersonages niet zo makkelijk onder een noemer te vangen is. Deze tekst van de Schotse David Harrower gaat over een jonge vrouw die na jaren de man opzoekt met wie ze ... meer
In het pikkedonker vangt de voorstelling Nachtschade aan. Met lucifers, schemerlampen en houten lichtbakken proberen drie personages uit de Gouden Eeuw met de namen Alpensla, Kalketrip en Kaardebol hun licht te laten schijnen op wie en waar ze zijn. Maar net als het publiek tasten ze een uur lang in het duister. Nachtschade is de eerste regie van theatermaakster Gienke ... meer