Vincent Kouters

De naam van zijn vrouw spreekt hij al jaren niet meer uit. Zij heeft moeite om de draad van een gesprek te volgen. Wanneer ze voor het laatst gekust hebben, weet geen van beiden meer. Titus Tiel Groenestege en Ria Marks spelen een bejaard stel dat vecht tegen de tand des tijds. Hun redding komt in de vorm van een meisje. Haar naam: Cecilia.

Cecilia en het meisje voor halve dagen is geschreven en geregisseerd door Moniek Kramer – haar eerste voorstelling bij Orkater. Groenestege en Marks waren bij Orkater al eerder samen te zien in het succesvolle drieluik Valse Wals, Bankstel en Zucht. Woordeloze voorstellingen over verveling en wederzijdse afhankelijk binnen een huwelijk. Cecilia zou je de epiloog kunnen noemen.

De man zit aan een rolstoel gekluisterd en zijn vrouw verzorgt hem. Ze zijn tot elkaar veroordeeld, maar hebben elkaar niets meer te melden. Alsof ze al die jaren samen eigenlijk nooit met elkaar hebben gesproken, elkaar nooit echt de waarheid hebben verteld, zo modderen de gesprekken tussen de man en de vrouw voort. Hun dialogen zijn zo wankel dat zelfs de toevallige aanwezigheid van een spin of een mug al genoeg blijkt om het contact onherstelbaar te verstoren.

De kunst van het communiceren onmachtig, verzinnen ze een meisje. En prompt komt Nynke Laverman het toneel opgesprongen. In een lichtgekleurd jurkje dartelt ze wulps over het kale podium. De man ziet dat wel zitten, zo'n meisje voor halve dagen. Maar haar aanwezigheid ontsteekt bij de vrouw enkel jaloezie. De constante herinnering aan het overspel van de man – een nooit uitgesproken misstap uit het verleden – die de aanwezigheid van het meisje bij beiden afdwingt, dwingt de vrouw om haar frustraties te uiten en de man om eindelijk eens de waarheid te zeggen. De bevrijding komt als hij opeens de naam van zijn vrouw weer gebruikt. Cecilia.

Alles speelt zich af in een schemerwereld waarin het verloop van tijd en het gebruik van ruimte de logica van dromen volgt. Een helder verhaal ontbreekt. Dialogen en liedjes lopen in elkaar over. Toch heb je geen moment het idee dat je naar zwaar literair muziektheater zit te kijken.

Dit is voornamelijk te danken aan het formidabele spel van Laverman. Met de vrolijke accordeonist (Oleg Fateev) in haar voetsporen is ze als het meisje een afspiegeling van het stel in levendigere tijden. Ze praat en zingt over woorden als ik en hou en van en jou. Ze is een wervelwind die raast door het met dikke lagen stof ondergesneeuwde huwelijk van de twee humeurige bejaarden. Ze is de ster in deze prachtige voorstelling.

Cecilia en het meisje voor ½ dagen door Orkater, regie Moniek Kramer, muziek Boudewijn Tarenskeen. Verkadefabriek, Den Bosch, 13 januari. Tournee t/m 31 maart. www.orkater.nl