Vincent Kouters

Actrices Khadija Massaoudi & Jihane el Fahidi, van jongerencollectief Likeminds, zullen na hun reeks Paradevoorstellingen een tijdje bij moeten komen. In hun performance Doorbraak sparen ze zichzelf niet.
Ze slaan rauwe eieren kapot op hun halfnaakte lijven, ze gieten flessen rode wijn over zichzelf uit, ze trappen elkaar flink hard tegen de kont, ze tillen betonblokken en elkaar op, laten alles weer vallen. Schijnbaar onverstoorbaar. ‘En door,’ roept de een. Ze praten snel, zingen vlug een liedje, demonstreren wat Zumba-pasjes. ‘En door,’ roept de ander. De voorstelling duurt nog geen half uur.

De twee dappere dames staan in de Katrina-kerk, een nieuwe tent (in de vorm van een kerk) op de Parade. Van het festival zijn afgelopen vrijdag in het Amsterdamse Martin Luther Kingpark de twee laatste weken begonnen.

Slechter weer had het rondreizend theaterfestival een dag later niet kunnen treffen. Verregende terrasjes, een zompig terrein, halfvolle zalen en zelfs een afgelaste voorstelling wegens te weinig bezoekers verziekten de sfeer aanzienlijk. Jammer, want er was bijzonder theater te zien.

Zoals van de Likeminds-actrices, die soms moeilijk te verstaan waren vanwege het sporadische geraas van een stortbui op hun tentzeilen kerkdak, maar die op een knap wrede wijze hun zelfverkozen martelaarschap tentoonstelden.

Of van Koen Kreulen en Judith Hazeleger, die vooral elkaar het leven zuur maken in Ze heeft ja gezegd. Over een kennelijk pas getrouwd stel dat ruziënd in elkaars armen valt en trappend en slaand elkaar de kleren van het lijf rukt. Over de liefde dus.

De twee vierdejaars van de Amsterdamse mime-opleiding wonnen op het ITs Festival de zogeheten Parade Parel en mogen daarom 5 dagen op de Parade staan met hun inderdaad originele performance.

Tussen het gekibbel door playbacken ze mierzoete popballads. Maar op de een of andere manier ontaardt ieder optreden in een handgemeen. Ook is er een absurde trouwscène waarin ze krampachtig hand in hand over het podium lopen, terwijl een technicus snoephartjes uit een AH-tas graait en die niet zachtzinnig over hen uitstrooit.

Dat het vroeger met de liefde niet veel beter gesteld was, integendeel, dat het er nog een stuk onbeholpener aan toe ging, vertelt Saskia Meulendijks in Peptide. De theatermaakster interviewde een tiental oude vrouwen met uiteenlopende achtergronden, afkomst en ideeën over oud worden. Fragmenten daaruit worden door Meulendijks op het podium integraal naverteld, waarbij ze haar best doet de accenten, motoriek en exacte zinsbouw te imiteren. Ze wordt ondersteund met swingende, wereldse muziek van Keimpe de Jong.

Peptide is een collage van grappige en confronterende uitspraken van een aantal opmerkelijke oma’s die stuk voor stuk het nodige hebben meegemaakt aan oorlogen, moorden en slechte huwelijken. Een platte Haagse praat openhartig over haar huwelijk met een eerzuchtige Turkse man. Een Chinese vrouw vertelt over de executie van haar vader. En een Surinaamse over de vele vakanties die ze onderneemt, opdat ze maar niet aan de dood hoeft te denken.

De verhalen zijn tamelijk hartveroverend, want niet al te sentimenteel, met een knipoog verteld en lekker to the point. Eigenlijk zoals dat hoort in een prima Parade-voorstelling.

De Parade, Martin Luther Kingpark, Amsterdam. Nog t/m 22 augustus. www.deparade.nl