Vincent Kouters

Een check. Twee check. Woyzeck!

Even grotesk als spectaculair is de bewerking van Georg Büchners nooit voltooide theatertekst waarmee de IJslandse theatergroep Vesturport Theatre nu in het Muziektheater staat. Regisseur Gísli Örn Gardarsson laat personages hoog boven het publiek in trapezes en touwen hangen. Of hij laat ze zwemmen in de grote watertank op het podium. Maar het leukste is de verschijning van een vadsige en in wit glitterpak gestoken Elvis Presley die het wrede lot van het hoofdpersonage bezingt.

Woyzeck is een arme eenvoudige arbeider. Slachtoffer van een wrede kapitalistische maatschappij. Hij wordt belachelijk gemaakt door zijn psychotische baas. Zijn lichaam heeft hij verkocht aan een harteloze dokter. En Marie, zijn liefje, gaat vreemd met de imposante Tamboer-Majoor, die hem op de koop toe zijn hoofd inslaat. Woyzecks wanhoopsdaad aan het eind lijkt onvermijdelijk.

Maar de vraag of Woyzeck hieraan werkelijk schuld heeft, is voor Gardarsson van ondergeschikt belang. Hij wil voornamelijk imponeren met overacting en acrobatiek. De onnozelheid waarmee acteur Ingvar E. Sigurdsson als Woyzeck zijn onaangename lot tegemoet treedt, is soms tragisch en soms tamelijk irritant.

Opvallend is de dik aangezette religieuze symboliek. Engelen vliegen aan touwen door het theater en de lichtzinnige Marie toont gelijkenissen met Maria Magdalena. Thematiek die ook kenmerkend is voor de songteksten en muziek van Nick Cave en Warren Ellis. De mooie romantisch rockende soundtrack die zij schreven, onderstreept Gardarssons theatrale visie.

De grootse industriële vormgeving, de uitvergrote personages en de vele pop invloeden maken van deze Woyzeck een flitsend vormexperiment. Succesvol, getuige de vele opvoeringen door heel Europa. Maar ook vluchtig als een bezoek aan het circus.

Woyzeck van Georg Büchner door Vesturport Theatre, regie Gísli Örn Gardarsson. Muziektheater, Amsterdam, 18 april. Te zien in Nederland t/m 22 april. www.artbox.is