Vincent Kouters

Zo boosaardig als Michael LaSalle zijn er maar weinig. Deze moordenaar en verkrachter met nazistische trekjes is de hoofdpersoon in Marcel Ottens nieuwe theatertekst Oog om oog. In een Amerikaanse gevangenis wacht de ter dood veroordeelde LaSalle op zijn executie. Otten roept de klassieke vraag op of zelfs zulke monsters de doodstraf verdienen.

De voorstelling, een productie van Hummelinck Stuurman, is vrij letterlijk gebaseerd op het boek (en de film) Dead man walking. Oog om oog bestaat uit een aantal conversaties tussen LaSalle en Helen Prejean, een wereldvreemde non die zich over hem ontfermt. Zo krijgt zij soms een glimp mee van LaSalles schaarse menselijke trekjes. Ondanks zijn gewelddadige verbale uitbarstingen kan ze hem niet afschrijven en ze staat hem bij tot aan zijn onnatuurlijke dood.

Victor Löw, die de psychopathische gedetineerde speelt, is de meest enerverende aanwezigheid op het podium. Driftig en onvoorspelbaar is hij, als figuur uit de getatoeëerde klasse. Een enkele keer gaat de acteur daar te ver in en is hij niet meer eng, maar lachwekkend. De grens tussen indrukwekkend ingeleefd spel en kolderieke overacting blijkt een vage. Daar had regisseur Ignace Cornelissen beter de teugels iets strakker aangehaald. Maar Löw is op dreef.

Linda van Dyck steekt daar wat schraal tegen af. Aan haar door en door goede personage valt voor de actrice weinig eer te behalen. Daardoor verliest ook haar dilemma – verdient een man als LaSalle mijn liefde? – urgentie.

Dat evenwicht kon beter. Als het denkbaar is dat LaSalle compassie kent, is het dan wellicht ook mogelijk dat een non niet liefdevol kan zijn?

Leidse Schouwburg, 30 september. Tournee t/m 30 januari. www.humstu.nl