Vincent Kouters

Hij is een opvallende verschijning in het theater. De kleine, bebrilde Beppe Costa heeft zich de laatste jaren, ondanks zijn onvermijdelijke Italiaanse accent, bij uiteenlopende theatergroepen gemanifesteerd als een begaafd multi-instrumentalist en een innemende podiumpersoonlijkheid. Zo speelde hij bij het RO Theater, stond hij op de Parade, componeerde hij muziek voor diverse grote zaalproducties en is hij een van de vaste gezichten van Orkater.

Bij deze muziektheatergroep speelt Costa nu Een blauwe vrijdag, zijn autobiografische onemanshow. Hierin vertelt hij hoe hij 25 jaar geleden vanuit Turijn voor een weekend naar Nederland kwam. Voor een optreden in Groningen met zijn toenmalige bandje. En hoe hij vervolgens nooit meer weg ging uit dit voor een Italiaan tamelijk onherbergzame land.

Costa wisselt een beetje absurde anekdotes af met lyrische liedjes. Hij maakt zijn muziek op een bijna onbegrensde verzameling instrumenten. Het podium ligt er vol mee. Costa, van oorsprong folkzanger, houdt het ook niet bij één stijl. Melancholische folksongs wisselt hij zonder aarzelen af met elektronische composities of een orgelballade. Hierbij dient wel opgemerkt te worden dat de mijmerende gitaarnummers veruit de mooiste zijn.

Costa’s presentatie is karakteristiek knullig. Hij is sporadisch onverstaanbaar. De ene keer omdat de achtergrondmuziek te hard staat, de andere keer omdat zijn accent zo zwaar is en hij slecht articuleert. En dan heeft hij tijdens de première ook nog een akelig hoestje. Maar die onbeholpenheid is zijn stijl, en die werkt goed voor hem. Het geeft zijn serieuze verhaal enige humor en relativering.

En dat is wel nodig ook, want lang niet alle anekdotes zijn even raak of begrijpelijk in de context van de voorstelling. Costa begint nog met een vermakelijk verhaal over de barre treinreis van Amsterdam naar Groningen die hij en zijn vrienden dat eerste weekend maakten, en waar ze twee dagen over deden. Maar later blijft hij te veel hangen in sentimenteel gemijmer over vroeger. De nostalgie is echter puur persoonlijk, zodat het gevoel niet overslaat op de toeschouwers. Ten slotte constateert hij dat hij niet dezelfde persoon meer is als 25 jaar geleden. Duh. En verder?

Tussen alle tekst en muziek door klinkt meerdere malen een voice-over met fragmenten uit een reisverslag uit 1872 van de Italiaanse schrijver Edmondo De Amicis. Deze trok destijds door Nederland en schreef een aantal treffende zinnen op over dit ongewone land met zijn duinen en stranden. Mooi, maar geenszins opzienbarend. Net als Costa’s verhaal. Ook zijn geafficheerde buitenstaandersblik op Nederland verschaft geen nieuwe inzichten.

Toneelschuur, Haarlem, 29 januari. Tournee t/m 28 maart. www.orkater.nl