Vincent Kouters

Het is eindelijk mooi weer. De Cinerama-tent op de Parade in Den Haag is compleet afgeladen. Zelfs de trappen zitten vol met publiek dat is gekomen om de nieuwe voorstelling van theatergroep Carver te zien. Carver Special Edition eigenlijk. Onder die noemer geeft artistiek leider en Carver-actrice van het eerste uur Beppie Melissen studenten van de Amsterdamse mimeopleiding de mogelijkheid samen te werken met haar groep. En dat pakt in Tucht verrassend goed uit.

De studenten spelen kostschoolleerlingen. Acteur Bram Coopmans is de neurotische meester die langzaam maar zeker ook het laatste beetje orde dat hij nog in de klas kon handhaven, verliest. Het begint al als hij zich ontzettend lelijk in een stuk appel verslikt en er direct een koor van hoestende leerlingen opstaat. Ook het dictee loopt in het honderd vanwege een dramatische interpunctie waar uiteindelijk niemand meer uitkomt.

De onophoudelijke terreur van de leerlingen wordt in snelle achtereenvolgende scènes steeds verder opgevoerd. De uitgekiende en fysieke speelstijl van Coopmans is hier een genot voor het oog. Maar de studenten doen niet voor hem onder en samen zorgen ze voor een verfrissend originele invulling van de karikaturale rollen. De Cinerama-tent is duidelijk te klein voor zo’n leuke en esthetisch kloppende voorstelling.

Een heel stuk minder fris is de karakteristieke humor van Kamagurka. Tg Casco staat dit jaar op de Parade met diens vijftien jaar oude muziektheaterstuk Mario, ga eens opendoen, er wordt gebeld. Maar zelfs het komisch talent van Dick van den Toorn en Marjan Luif kan niet verhinderen dat deze voorstelling slechts misselijkheid opwekt. Zoals dat wel vaker het geval is bij een overdaad van iets waarvan kleine porties juist heel smaakvol kunnen zijn. Bijvoorbeeld kaas.

Met liedjes als ‘Zeg, waar kan ik hier naar het toilet’, langdradige grappen over diaree en allemaal onverwachts bevallende vrouwen op het toneel is het een ware uitputtingsslag geworden. Drie kwartier non-stop de meest onnavolgbaar flauwe humor van de godfather van het Belgische absurdisme moet alleen voor de meest kritiekloze fan te harden zijn.

Pretentielozer en veel grappiger is De Verleider, gespeeld door Willem Weemhoff. Een staande spiegel en een bed, meer heeft de gladde Casanova niet nodig. Want dat de vrouwen voor hem vallen staat buiten kijf. Ondanks, of misschien wel dankzij zijn slechte Duits en zijn ingestudeerde fluisterzinnen, windt hij ze om zijn vinger. Op eentje na dan. Ari Deelder speelt de vrouw die eindelijk de rekening vereffent met de gewetenloze serieverleider.

Een in zwart pak gestoken band speelt ondertussen bloedhete blues of een spannende tango, al naar gelang het moment. Goed, het is een flutverhaaltje, maar het gaat hier om allemaal om sfeer. De film noir momenten, de muziek, de heftige shootout aan het eind, het klopt allemaal. Het is een Paradevoorstelling pur sang.

Parade Den Haag, Westbroekpark, Den Haag: Tucht door Carver Special Edition; Mario, ga eens opendoen, er wordt gebeld door Tg Casco; De Verleider door Schöne Welt, 7 juli. Daar t/m 15/7, daarna in Utrecht en Amsterdam. www.deparade.nl