Wie altijd al heeft willen weten hoe een Utrechtse wijk smaakt, kan nu terecht op het Utrechtse Festival aan de Werf (voor theater, beeldende kunst en muziek).
De Franse beeldend kunstenaar en imker Olivier Darné plaatste onlangs op vier verschillende plekken in de stad een aantal bijenkasten. Een maand lang verzamelden de bijen in meerdere wijken hun ‘stadshoning’. Onder veel rumoer werden donderdag bij wijze van openingsceremonie de kasten opgehaald, opdat Darné de honing vervolgens op traditionele wijze en begeleid door een eigenzinnige cellist kon oogsten.
Publiek kan gedurende het festival in ontmoetingshuis De zoete inval tijdens stadsdiners en debatten van de honing proeven. Wat blijkt: Kanaaleiland smaakt een stuk zoeter dan Zuilen.
De verschillende smaken weerspiegelen volgens Darné de culturele diversiteit van de stad. Eigenlijk precies zoals de enorme diversiteit aan kunstuitingen op het festival dat ook doet. Er is bijzonder veel te zien, van binnenlandse- en buitenlandse makers. Veel ervaringstheater ook, waarin publiek mag proeven, voelen en rondlopen. Dries Verhoeven, Growing up in Public en Theun Mosk zijn aanwezig met nieuw werk.
Decorontwerper en theatermaker Roos van Geffen maakte een theatrale installatie met een stuk of tien verduisterde hokjes waar precies één bezoeker in past. Vervolgens krijgt deze door een plastic raampje, als in een verontrustend soort peepshow, een aantal actrices te zien die in eerste instantie vaak niet meer doen dan terugkijken. Maar langzaam wordt de sfeer intiemer en rijzen voor een theaterbezoeker onvanzelfsprekende vragen als: hoe lang kan je iemand aanstaren, voordat het onbeleefd of ongemakkelijk wordt.
Vertraging, ofwel: de tijd nemen om te kijken en ervaren, is op een heel andere manier ook het thema van de openingsvoorstelling. De theatrale installatie I/II/III/IIII van performancekunstenaar Kris Verdonck laat vier keer achter elkaar dezelfde choreografie zien. Eerst als solo, dan als duet, etc. De danseressen hangen als marionetten in de touwen en worden door een grote machine gestuurd. Soms storten ze levenloos ter aarde, dan weer worden ze lijnrecht de lucht in geschoten.
Menselijke en machinale bewegingen zijn zo op sublieme wijze met elkaar versmolten. De repetitieve maar wonderschone muziek van componist Stefaan Quix maakt de voorstelling compleet. Echte schoonheid heeft soms tijd nodig.
Festival a/d Werf. T/m 31 mei op verschillende locaties in Utrecht. www.festivalaandewerf.nl
Reacties
Powered by Facebook Comments