Het zal wel komen doordat ze in de open natuur mogen spelen, maar veel theatermakers blijken dit jaar in hun werk op Festival Oerol op zoek te zijn naar het ultieme geluk of de verloren onschuld. Dat begint telkens bij een utopisch ideaal.
Volgens de Vlaamse groep De Roovers is dat de kindertijd. In de Terschellingse bossen spelen ze het prachtige Tweede Wereldoorlogsverhaal Blue Remembered Hills van de Brit Dennis Potter. Het meest opvallende hieraan is dat de 7 volwassen acteurs kinderen spelen. En dat doen ze knap, zonder groteske clichés.
De jongens spelen oorlogje en de meisjes vadertje en moedertje. Beide spelletjes zijn even wreed. Ze verzinnen afgehakte duimen, boosaardige vaders en dreigen elkaar steeds weer de tanden uit de bek te slaan. Het onschuldige kinderspel raakt echter steeds meer verstrikt in de echte oorlog en de vraag dient zich aan of de kinderen wel zo onverdorven zijn.
Een stuk lichter van toon is de naturistenvoorstelling van het Groningse collectief Club Guy & Roni. Toch gaat het ook in hun mimekomedie Frei Korper Kultur over een groep mensen die probeert samen te vallen met de natuur, in een ultieme poging het geluk te vinden.
In dit geval dus op een naaktcamping. In een reeks veelal grappige scènes proberen ze de gedragscodes van het naturisme te doorgronden. Zo doen ze een snelcursus naaktlopen voor beginners, zingen ze een lied over het onderdrukken van een erectie of dansen ze een bijzonder duet met twee koepeltentjes. Vrijheid blijheid dus.
Theatermakers Floor Leene en Greg Nottrot van het Nieuw Utrechts Toneel zijn zelfs letterlijk op zoek gegaan naar Utopia. Ze doen dat met een oude keet en een grote bouwaankondiging in een verder leeg weiland. Op het bord staat het woord ‘geluk’. De toeschouwers zitten er op plastic stoeltjes naar te kijken.
In de voorstelling mijmeren de twee over het bouwen van een stad die bestaat uit puur geluk. Ze vertellen boeiende verhalen over hun reizen naar Bridgend in Engeland (bekend van een zelfmoordgolf onder jongeren) en het Amerikaanse dorp Celebration (de ideale heilstaat volgens Walt Disney). De voorstelling is soms erg hap snap en duidelijk nog een work in progress, maar de duopresentatie werkt aanstekelijk en doet uitkijken naar het reeds aangekondigde vervolg volgend jaar op Oerol.
Ten slotte is er nog Kytopia, een project van Colin Benders (Kyteman) en zijn vrienden. Ze spelen Potten en pannen, een jamsessie tijdens een Japans diner. Of andersom. De pollepels en pannen waarmee live gekookt wordt, zijn versterkt. En op deze percussiegeluiden uit de keuken gaan de jonge muzikanten los met hun orgels, trompet, bas en draaitafel.
De eerste sessie op zondagavond mislukte alvast op grandioze wijze. Maar later op de avond, toen ze het dwingende concept durfden loslaten, revancheerden de muzikanten zich alsnog. Ook Kytopia is niet in een dag afgebouwd.
Festival Oerol. Terschelling, van 11 t/m 20 juni: www.oerol.nl
Reacties
Powered by Facebook Comments