1 Een meeuw van Anton Tsjechov door Keesen&Co, regie: Willibrord Keesen. Verheffende en vitale bewerking van Tsjechovs klassieker, door het uitgekiende acteursensemble gespeeld alsof de tekst exclusief voor hen is geschreven. Met in de hoofdrol een ongelofelijk goede Monique Kuijpers.
2 Rococo door Hotel Modern. Spelen met drollen, een live geanimeerde pornofilm en wc-ontstoppers alom: Hotel Modern tart de grenzen van de verbeelding in deze rottende beerput van een voorstelling. Uitzonderlijk.
3 De geruchten van Hugo Claus door Olympique Dramatique, regie: Guy Cassiers. Het leven in een kleine Vlaamse dorpsgemeenschap op zijn kromst. Vreselijk grappig en naargeestig dankzij de inventieve bewerking van Cassiers en sterk spel van het acteurscollectief.
4 Het geheven vingertje door TG Max, regie: Jetse Batelaan. Een ontregelende montagevoorstelling voor jong en oud. Compromisloos en destructief, maar ook ontzettend leuk, mede door onderkoeld acteren van Marien Jongewaard en Bianca van der Schoot. Prettig vernieuwend.
5 Baal van Bertolt Brecht door RO Theater, regie: Alize Zandwijk. Fania Sorel op dreef als Brechts Baal, de verloren romantische ziel die alles en iedereen tegen zich in het harnas jaagt, in een brutale enscenering van Zandwijk waarin veel muziek doorklinkt.
6 RUHE naar Franz Schubert en Armando door Muziektheater Transparant, regie: Josse de Pauw. Het concept: liederen van Schubert onderbroken door apologieën van oud-SS’ers. Het resultaat: harmonie en duisternis vloeien samen in een sfeervolle en diepmelancholische locatievoorstelling.
7 Inside out van Joan Nederlof door Mug met de gouden tand, regie: Lineke Rijxman. Unieke komedie van hoog niveau. Opmerkelijk door de alomtegenwoordige politieke inhoud. Oergeestig door de perfecte timing van topactrices Nederlof en Rijxman.
8 lt. Gustl – mej. Else van Arthur Schnitzler door ‘t Barre Land. Twee verhalen van Schnitzler worden door Vincent van den Berg en Margijn Bosch op uitstekend navolgbare wijze met elkaar verweven. Met minimale middelen wordt hier voortreffelijk teksttoneel opgevoerd.
9 Tucht van Carver, regie: Beppie Melissen. De ultieme Paradevoorstelling: snel, herkenbaar en bovendien daadwerkelijk leuk. Een groep jonge mimespelers en acteur Bram Coopmans maken elkaar op originele wijze het leven zuur.
10 Tien geboden, deel 1 naar Krzysztof Kieslowski door NTGent, regie: Johan Simons. De eerste vijf geboden zijn aanleiding voor evenzoveel meeslepende verhalen in een mistroostige Oostblokflat. De stemming is somber, maar puik acteerwerk, een effectief decor en intelligente regie zorgen voor een imponerende toneelavond.
Slechtste voorstelling Knielen op een bed violen van Jan Siebelink door Bos Theaterproducties, regie Madeleine Matzer. Literatuur op het toneel, zoals het niet moet. Te veel ontzag voor de roman doet deze al te statische en nauwelijks beeldende theaterbewerking geen goed.
‘De geruchten’ was idd een mooie theatervoorstelling. Maar ‘Baal’ in dit lijstje, als vijfde beste van het hele vorige seizoen. Schei toch uit, wat een schertsvertoning was dat. Jammer.
Met ‘Knielen op een bed violen’ ben ik het trouwens wel eens. Maar ik denk dat je boven een bepaalde leeftijd moet zijn om dat suffe stuk te kunnen waarderen.