Vincent Kouters

1 The Lieutenant of Inishmore van Martin McDonagh door Olympique Dramatique. Grotesk en oergeestig theater. Een verminkt kattenlijk is de aanleiding voor een absurde geweldsexplosie die zijn gelijke niet kent, opgevoerd in een compleet eigen taal. Verbluffend goed gespeeld door het eigenzinnige acteurscollectief.

2 August August August van Pavel Kohout door De Paardenkathedraal, regie: Dirk Tanghe. Hommeles in het circus. De fraai verbeelde machtsstrijd tussen de circusdirecteur en het clowntje leidt tot een ongelofelijke voorstelling waarin duisternis en lichtvoetigheid elkaar – op Tanghe’s onnavolgbare wijze – vinden.

3 Narziss & Goldmund van Hermann Hesse door Toneelschuur, regie: Erik Whien. Literatuur op het toneel, zoals het moet. Whien zet Hesses klassieker geheel naar zijn hand en regisseert een hommage aan de verbeelding. Met dank aan voortreffelijk acteerwerk van Bram Coopmans en Ali Ben Horsting.

4 The Hairy Ape van Eugene O’Neill door Els inc, regie: Arie de Mol. Deze stomende spoken-word opvoering van O’Neills pikzwarte komedie doet je beseffen dat je leeft. Energieker theater is dit seizoen niet gemaakt.

5 Maeterlinck door NTGent en Toneelgroep Amsterdam, regie: Christoph Marthaler. Prachtig melancholische muziekvoorstelling over het onverbiddelijke verloop van de tijd. Een indrukwekkende theaterervaring, mede door de dromerige koorzang en het pijnlijk realistische decor van Anna Viebrock.

6 Eco van Oscar van Woensel door Dood Paard. Beroepsvergaderaars en hun holle vergadertaal worden op magistrale wijze gepersifleerd in dit uitzinnige taalbouwwerk van Van Woensel. Puntgaaf uitgevoerd door de vaste Dood Paard-kern.

7 Lieg ik soms? van Laura van Dolron door Noord Nederlands Toneel, regie: Laura van Dorlon. Aanstekelijk filosofietoneel van nieuw talent Laura van Dolron. Met veel overtuiging, humor en een goed gevoel voor timing gebracht door drie excellerende NNT-acteurs.

8 De eeuw van mijn dochter van Ilja Leonard Pfeijffer door Annette Speelt, regie: Anny van Hoof. Pfeijffer schreef een smeuïge politieke satire van de bovenste plank, speciaal voor Annette Speelt. Jaap Spijkers en Nettie Blanken schitterden als het even onwaarschijnlijke als grappige echtpaar Krabbé-Balkenende.

9 Jan Rap en z’n maat van Yvonne Keuls door Impresariaat Jacques Senf, regie: Peter de Baan. Verrassend aangrijpend relaas over ontspoorde jongeren anno jaren 70. Eigenlijk is alles leuk aan deze productie: het gele krattendecor, de liedjes, ja, zelfs Sjoerd Pleijsier als softe psycholoog.

10 Merg van Judith Herzberg door De Roovers. Onderwerpen als ziekte, dood en overspel, verwoord in een muzikaal-poëtische tekst, versterken de zeggingskracht van dit toch al mooie en verstilde theaterkunstwerk.

Slechtste voorstelling: Tragedie van Gerardjan Rijnders door Toneelgroep Amsterdam, regie Gerardjan Rijnders. Een ondoorgrondelijk en onzinnig montagetheaterproject uit de koker van Rijnders. Vooral de vervelende tekst en de platte moraal irriteren. Een paar spectaculaire ontploffingen maken dat nog niet goed.