Dementie. Dat is waar de titel Winterkoorts op slaat, een voorstelling van de Bossche theatergroep De Wetten van Kepler over de moeizame relatie tussen een moeder en een zoon. Een relatie die nog moeizamer wordt als de oude vrouw begint te dementeren en oude trauma’s en ruzies onherroepelijk opgerakeld worden.
Tjeerd Bischoff schreef een toneeltekst voor twee acteurs (Nelleke Zitman en Willem Schouten) en een sopraan (Janneke Daalderop). Die laatste speelt Noortje, een verpleegster die voor de verwarde oude vrouw zorgt. In Noortje herkent de moeder, ooit een succesvolle operazangeres, zichzelf in jongere jaren. Om dat te illustreren zingt Daalderop in de voorstelling liederen van onder andere Bach, Händel en Verdi.
Veel ontwikkelingen kent de voorstelling niet. Er is vooral geprobeerd vorm te geven aan de voortdurende verwarring en wanhoop die de moeder ondervindt. Met een gieter en een fles sherry loopt ze koortsig heen en weer tussen een tafel met wijnglazen en de viooltjes in haar tuintje, zonder eigenlijk door te hebben waar ze mee bezig is. Aandoenlijk.
Het drijft haar zoon, een introverte meubelmaker, begrijpelijkerwijs tot wanhoop. Zo op de valreep probeert hij bovendien meer te weten te komen over een onopgehelderde geschiedenis rond de dood van een jong meisje. Tevergeefs. Vermoedelijk ligt in deze traumatische gebeurtenis de oorzaak van hun verregaand verstoorde relatie. Helder wordt het echter niet.
Dit alles vindt plaats in een decor van ziekenhuisgordijnen en degelijke handgemaakte meubels. Maar daarmee houdt het realisme wel op. Jos van Kan regisseerde een licht surrealistische, maar toch zeer toegankelijke muziektheatervoorstelling. En een dementerende operazangeres verbeelden door allerlei flarden uit de opera’s die ze ooit gezongen heeft, aaneen te rijgen, dat is gewoon een mooie vondst.
Verkadefabriek, 29 maart. www.wettenvankepler.nl
Schrijf hieronder een reactie of trackback vanaf je eigen website.
RSS voor reacties.
Wees vriendelijk. Over dit bericht graag. Geen spam.