Het woord pedofilie valt geen enkele keer in Blackbird, een voorstelling die nu wordt gespeeld door theatergroep Suburbia uit Almere. Daarmee wordt gesuggereerd dat de relatie tussen de twee hoofdpersonages niet zo makkelijk onder een noemer te vangen is.
Deze tekst van de Schotse David Harrower gaat over een jonge vrouw die na jaren de man opzoekt met wie ze op twaalfjarige leeftijd seks had. Hij is inmiddels veroordeeld, heeft vier jaar cel uitgezeten en werkt onder een andere naam ergens op een school. Zij is vooral heel erg eenzaam.
Regisseuse Julia Bless maakt er een enscenering zonder franje van, gesitueerd in een kille met afval overwoekerde kantine. De gebruikte taal is haperend en prozaïsch. Aan acteurs Paul R. Kooij en Lidewij Mahler de taak deze emotionele en seksueel geladen dialoog geloofwaardig voor het voetlicht te brengen. Dit lukt slechts gedeeltelijk.
Het is ook geen eenvoudige opgave, want de motieven van zowel de meelijwekkende kinderlokker als de opvliegerige vrouw zijn allesbehalve eenduidig. Waarom zoekt ze hem op? Uit liefde of uit wraak? Is hij genezen? Was het echte liefde? Harrower speelt een geraffineerd spel met de verwachtingen van de kijker en overdondert met een onverwachte ontknoping.
Kooij is de interessantste speler. Hij speelt een figuur met elementen van een vieze man en een sullig typetje van Herman Koch. Zijn opvallende mimiek en lichaamshouding werken in zijn voordeel.
Die van tegenspeler Mahler doen dat niet. De actrice moet het vooral van haar stem hebben. Kortom, ze schreeuwt erg vaak. Haar personage blijft daardoor vlak en, erger, wekt geen enkele compassie.
En als dit al de bedoeling was van de regisseuse, dan verkondigt ze een twijfelachtige boodschap.
Schouwburg Almere, 3/02. Tournee t/m 17/04: www.theatergroepsuburbia.nl
Reacties
Powered by Facebook Comments