Vincent Kouters

Pac-Man zit opgesloten in zijn labyrint en wordt daar voor eeuwig opgejaagd door een stel spoken. Dit is een tamelijk sombere metafoor voor het leven. Maar er is hoop. In de voorstelling Ku-Do – en coproductie van locatietheatergroep The Lunatics en het Zuid-Koreaanse Theatre Momggol – vindt Pac-Man eindelijk een weg uit het oneindige spel.

In de verduisterde Docklandshal op de NDSM-werf ontdekken zes acteurs een nieuwe wereld die verdacht veel op een computerspel lijkt. Van grote houten blokken maken ze een pad dat leidt naar een doolhof. Daar vechten ze tegen monsters en tegen elkaar. Eerst in een grappige Pac-Man parodie, waarbij zelfs de bekende bliepjes en geluidjes uit het oude computerspelletje klinken. Daarna bevechten ze elkaar met overdreven gestileerde bewegingen, al dan niet in slowmotion, zoals in de vechtgame Mortal Kombat.

Ontsnappingspogingen uit die wereld van eeuwige herhalingen en oneindige levens gaan gepaard met veel spektakel. Water, vuur, lucht en aarde – alle elementen zijn aanwezig en zorgen voor indrukwekkende special-effects.

De symbolische zoektocht naar het licht die regisseurs Koos Hogeweg en Jong-Yeoun Yoon met het tekstloze Ku-Do willen verbeelden is dus sensationeel, maar ook erg simplistisch. Vooral de grootse effecten in het tweede deel van de voorstelling, zoals een brandende lopende band en windblazers, lijken vooral toegevoegd vanwege het gegarandeerde spektakel dat ze opleveren.

De opdringerige soundtrack en het heftige lichtplan vermorzelen ten slotte elke vorm van subtiliteit en sleuren je mee naar het even abrupte als gemakkelijke einde.

Maar de botte symboliek en grootse gebaren van Hogeweg en Yoon komen in die immense hal op het NDSM-terrein wonderwel regelmatig tot hun recht. In die zin is hun regie wel consequent en kunnen de toeschouwers vaak domweg genieten van een aantal mooie, doch contextloze beelden.

Ku-Do door The Luntics en Theatre Momggol, regie Koos Hogeweg en Jong-Yeoun Yoon. NDSM-werf, Amsterdam-Noord, 31 mei 2007. Tournee.