Vincent Kouters

Het rommelt in de familie van broer en zus Orestes en Elektra. Vader Agamemnon is verantwoordelijk voor de dood van hun zus Iphigineia. En moeder Klytaimnestra heeft zich een minnaar aangemeten. ‘Nee, het voelt niet helemaal goed,’ zegt een gelaten Dette Glashouwer, die Elektra speelt.

Met dit soort relativerende humor en ironie zit de voorstelling Bloedverwanten vol. Het is een coproductie van de theatergroepen Suver Nuver en Max met als ondertitel: een Hollandse Oresteia. Regisseuse Moniek Merkx (van Max) gebruikte Aischylos’ trilogie als uitgangspunt voor deze rigoureuze bewerking. Ze behield het verhaal van Orestes – over een familie die zichzelf te gronde richt door een reeks wraakmoorden – en schreef een compleet nieuwe tekst. Vervolgens verplaatste ze het hele verhaal naar het naoorlogse Nederland.

Dat levert prachtige beelden op: Agamemnon die in zijn stoel naast de radio aan een pijp zit te lurken, terwijl Klytaimnestra – het schort nog om – op de bank zit te breien.

Maar het leukste aan de voorstelling is dat je de kinderen Orestes en Elektra ziet opgroeien: de koters in de kneuterige jaren 50 zijn apathische hippies in de jaren 70 zijn twijfelende veertigers in de jaren 90.

Het is een grappige interpretatie, hoewel de humor soms een beetje belegen is en de hysterische samplecollages van DJ Joop van Brakel – hoe leuk ook – soms nogal overheersend zijn.

Het laatste deel is eigenlijk het meest originele. We zien Orestes gebukt gaan onder een verlammend schuldgevoel – hij heeft immers zijn moeder vermoord. Met zijn zus gaat hij in therapie. Samen met twee psychologen duiken ze in de geschiedenis van hun familie en leggen een lange en imponerende traditie van wraakmoorden bloot. Tijden veranderen, mensen niet.

Bloedverwanten door Suver Nuver en Max, regie: Moniek Merkx. Toneelschuur, 5 oktober. Tournee t/m 22 december. www.suvernuver.nl, www.tgmax.nl