Vincent Kouters

Eigenlijk bestaat Kees Bakels uit twee kezen. De ene is een goedaardige Amsterdamse jongen die zijn doodzieke vader en overbezorgde moeder helpt in de schoenenwinkel. De andere Kees is een verzinner van fantastische verhalen, waarin hij schermkampioen wordt, of Rosa Overbeek, het leukste meisje van de klas, aanspreekt.

Daarom wordt Kees in de theaterversie van Theo Thijssens Kees de jongen door jeugdtheatergroep De toneelmakerij door twee acteurs gespeeld. Chiem Vreeken is de echte Kees en Steyn de Leeuwe de fantasie-Kees. Ze zien er precies hetzelfde uit. Maar als Kees van zijn irritante opa en oma een oud, lelijk jasje krijgt, zegt de echte Kees netjes dankjewel, terwijl zijn alter ego verafschuwd toekijkt.

Deze effectieve toneelbewerking van Gerben Hellinga stamt uit 1970. Regisseuse Liesbeth Coltof behield grotendeels dat script en maakte er een brave familievoorstelling van. Met mooie, melancholische liedjes, geschreven door Theo Nijland en Maarten van Roozendaal.

Vernieuwend of stoer is deze twee en een half uur durende Kees de jongen in het theater niet.
En dan zijn de aankleding en de tekst ook nog eens nadrukkelijk archaïsch. Kees loopt, al dan niet in zwembadpas, door een decor van oude Amsterdamse bruggetjes. Hij gaat gekleed in een kniebroek en een spencer en de ergste woorden die hij kent, zijn ‘beroerd’ en ‘dood’.

Toch blijft de voorstelling boeien door de slimme truc met de twee kezen, waardoor het vertrouwde kindperspectief uit het boek behouden blijft, zonder dat het een saaie voorleesvoorstelling wordt.

Dat komt ook door een aanstekelijk enthousiaste en alomtegenwoordige Kees op het podium. En door actrice Tamar van den Dop als de jammerende Jordanese moeder, die maar niet schijnt te begrijpen dat haar Kees zowat de belangrijkste jongen is geweest, die er ooit bestaan heeft.

Stadsschouwburg Haarlem, 18/12. Tournee t/m 21/02. www.toneelmakerij.nl