Viktor Frankenstein brak alle wetten en creëerde nieuw leven. Uit niets. Niet op de conventionele manier, zoals zijn vrouw Elizabeth het liever had gewild. Frankenstein: ‘Te complex.’ Maar door zo links en rechts bij elkaar gesprokkelde dode materie aan elkaar te naaien, met het bekende monster als angstaanjagend resultaat.
De 19e eeuwse horrorklassieker van Mary Shelley diende als uitgangspunt voor Ko van den Bosch’ Frankenstein – eerder al opgevoerd bij het Noord Nederland Toneel. Nu dus bij zijn eigen groep d’Electrique.
Veel hebben de twee niet met elkaar gemeen. Ola Mafaalani regisseerde een onsamenhangend samenraapsel van scènes met felle maatschappijkritiek en soms grappige oneliners. De beste komen van een oercynische lul van een zuiplap, gespeeld door Aat Ceelen.
Een verhaal ontbreekt. Er wordt geschoten, geneukt, gezongen en gezopen. Frankensteins prestatie is aanleiding voor een feestje. Maar aan het monster blijkt nog een steekje los te zitten, het kan namelijk moeilijk onderscheid maken tussen leven en dood. Een moord is dan gauw gepleegd.
De fysieke toeren die acteur Peter Vandemeulebroecke als het monster uithaalt, zijn wel indrukwekkend. Vallend en glijdend – letterlijk tot bloedens toe – probeert hij zich aan te passen aan zijn omgeving. Zijn gebrekkige motoriek en gebroken grammatica maken hem verdomde aandoenlijk.
Prachtscène is ten slotte die waarin het monster zich door een ijzingwekkende sneeuwstorm slaat. En dan gaat het hier over echt ijs. Ongeveer zoals in A Clockwork Orange, de voorstelling waarin d’Electrique vorig seizoen de Nederlandse theaterpodia teisterde door duizenden liters water over het toneel te sproeien. Dat herhalen ze, maar nu dus met gecrusht ijs.
Frascati, Amsterdam, 15 feb. www.delectrique.nl
Reacties
Powered by Facebook Comments