Nieuwe (en meestal ook jonge) theatermakers krijgen op het zuidelijke Festival Cement de kans om te laten zien hoe ver ze echt durven gaan in hun werk. Experimenteerdrift en koppige eigengereidheid worden vooral toegejuicht door de artistieke leiding. Gevolg: de korte voorstellingen kunnen volledige raak of mis zijn.
Op de openingsavond afgelopen dinsdag in de Verkadefabriek in Den Bosch was het vooral raak. Het Maastrichtse Huis van Bourgondië vaardigde Ilay den Boer af. Met Dit is mijn vader maakte hij zijn derde voorstelling in een persoonlijke reeks over zijn familie. In dit deel laat hij zijn antisemitisme-verzameling zien: onder andere met hakenkruizen bekladde grafstenen, enge vlaggen en honderden krantenberichten over uitingen van Jodenhaat. Hij doet dat op een uiterst ontwapenende manier, samen met zijn vader, Gert den Boer, met wie hij het podium deelt.
Aan de hand van een vooraf uitgedeeld boekje met vader Den Boers levensgeschiedenis mogen toeschouwers vragen stellen over zijn verblijf in Israël, zijn krakersverleden of zijn passie voor voetbal. Ten slotte maakt de vrijblijvende joligheid plaats voor een des te grimmigere finale, waarin Ilay zijn vader confronteert met een traumatische ervaring en hij diens onuitstaanbare relativerende houding verafschuwt. Een onontwarbare kluwen van fictie en realiteit.
Dat is ook Under my skin, een geënsceneerd interview tussen regisseur en actrice, gemaakt door Lenneke Maas bij Productiehuis Brabant. Met een tekst van Marcel Lenssen.
Eerst zien we op een groot videoscherm Maas zelf en actrice Lisa van Dooremalen een moeizaam gesprek voeren over hun professionele relatie. Van Dooremalen speelt de ongrijpbare en mysterieuze actrice, en doet daarin denken aan Edie Sedgwick in Poor Little Rich Girl, ooit de muze van Andy Warhol. Zo is ook Under my skin een bij voorbaat gedoemde poging de essentie van een muze te doorgronden.
Opeens gaat halverwege een deur in het houten projectiescherm open en kijken we in het hok waar de twee vrouwen al die tijd zaten te praten. Mooi hoe de videowereld en theatrale werkelijkheid zich vermengen en de muze uiteindelijk haar bewonderaar overmeestert.
Maar de meest onverschrokken performance dinsdagavond op Cement was zonder meer de openingsvoorstelling: 3 ways to master a kiss or a twentyfiveminutes kiss at your neck. In deze zoenchoreografie laat de Spaanse, doch in Nederland afgestudeerde Aitana Cordero alle technische, intieme en onsmakelijke facetten van een kus zien. Even simpel en grappig als indrukwekkend uitgevoerd door 7 dansers.
En schokkend. Nog voor de beloofde 25 minuten durende, hypnotiserende tongzoenscene, schotelt Cordero een onhygiënisch tandenpoetsballet voor dat een deel van het Bossche publiek in het verkeerde keelgat schiet. De weglopers wisten niet dat dusdanig onvervaard theater gelukkig de norm is op Cement dit jaar.
Gezien: in en rond de Verkadefabriek, Den Bosch, 16 maart. Daar t/m 21 maart: www.festivalcement.nl
[...] door het Vlaamse Theaterfestival, en speelt nu in het buitenland. Dit weekend werd bekend dat Dit is mijn vader, deel drie uit de reeks, geselecteerd is door het Nederlandse [...]