Vincent Kouters

In haar nieuwe voorstelling Laura en Lars deelt theatermaakster Laura van Dolron even het podium met filmregisseur Lars von Trier. Von Trier, een van de bedenkers van de 10 Dogma regels voor filmmakers, mag van haar één obstructie verzinnen waar zij zich tijdens de voorstelling aan zal proberen te houden. Deze regel luidt: Laura van Dolron mag het niet over zich zelf hebben.

Onmogelijk natuurlijk voor iemand die alleen op een leeg podium staat en het in haar voorstellingen bij voorkeur over zichzelf heeft. Lars en Laura gaat wat dat betreft door op de ingeslagen weg. Ook in de reeks stand-up philosophy voorstellingen van vorig seizoen voerde ze al dialogen met imaginaire grootheden, zoals Henry David Thoreau en George W. Bush. Aan haar unieke, bijna cabareteske stijl is eveneens weinig veranderd.

Uit die reeks is Laatste Nachtmerrie onlangs nog geselecteerd door de jury van het Nederlandse Theaterfestival. Juryvoorzitter was stand-upper Raoul Heertje, die haar overigens ook begeleidde bij de totstandkoming van deze voorstelling. Des te opmerkelijker daarom dat deze keer zowel de grappen als de interessante hersenspinsels dun gezaaid zijn.

Von Trier is al gauw uit beeld verdwenen. In haar monoloog vertelt Van Dolron over haar begripvolle familie, ze maakt grapjes over haar kwebbelziekte en ze heeft het vrij lang over een meisje (niet zichzelf!) dat werkelijk gelukkig zegt te zijn. Hoewel de verregaande mate van zelfreflectie die Van Dolron opbrengt en de constante twijfel aan al haar eigen uitspraken, nog steeds indrukwekkend zijn, ligt gezapigheid soms op de loer. Dat mag wel weer wat gevaarlijker.

Theater Frascati, Amsterdam, 5 juni. Hier nog op 7 juni en 14 t/m 21 juni op Oerol.