Het claustrofobische nachtmerrietoneel van Susanne Kennedy
column | Reageren uitgeschakeld
Het is niet moeilijk om een toneelvoorstelling van Susanne Kennedy (1977) te herkennen. Bij binnenkomst valt al direct het kleurrijke, unheimliche decor op: drie wanden zonder ramen of deuren, daarop een behangetje met een gekmakend motief.
Hierin staan de acteurs, onbeweeglijk op hun plek, in extravagante kostuums, onherkenbaar onder lagen schmink. Hun stemmen zijn meestal merkbaar versterkt, soms zelfs vervormd. De speelstijl is niet ingeleefd, eerder afgeleefd. Ze spreken hun teksten uit met de intonatie van een computer. Alsof ze willen zeggen: ‘Excuses voor alle clichés die ik hier sta uit te kramen, maar dit is hoe mensen praten. Echt!’ Er klinken ...