Twintigers twijfelen tegenwoordig nog altijd over het geloof. Beter gezegd: ze betwijfelen of het atheïsme waarmee ze zijn opgegroeid wel zo zaligmakend is. Dit is het uitgangpunt waarmee regisseur Casper Vandeputte (1985) de voorstelling Oh my God, it’s a horse maakte bij de Maastrichtse theatergroep Het huis van Bourgondië.
Hierin krijgt een net afgestudeerde psychiater te maken met een patiënt die zes paarden de ogen heeft uitgestoken. Het is zijn werk om te achterhalen waar de stoornis van deze jongen vandaan komt, om vervolgens de juiste pillen voor te kunnen schrijven. Maar dit ‘normaal maken’ staat de jonge psychiater steeds meer tegen. Zo erg zelfs dat hij de ziekte van zijn patiënt gaat idealiseren en diens gruwelijke daad begint te beschouwen als een mogelijke weg uit een leven zonder onwrikbaar geloof en idealen.
Wie de toneeltekst Equus (1973) van Peter Schaffer kent, zal dit verhaal bekend in de oren klinken. Oh my God, it’s a horse is hier overduidelijk op gebaseerd. Het stuk wordt feitelijk bijna letterlijk opgevoerd. Letterlijker dan de titel van deze voorstelling en de afwezigheid van Schaffers naam tussen de credits als tekstschrijver doen vermoeden. Van de invloed van twee andere genoemde en modernere inspiratiebronnen – het boek God als misvatting van Richard Dawkins en de filosofie van Peter Sloterdijk – is dan weer weinig te merken.
Toch is de voorstelling niet zomaar een gemakzuchtige bewerking van de jaren 70-tekst. Casper Vandeputte blijkt namelijk een voortreffelijk acteursregisseur. De drie spelers, allemaal student aan de Maastrichtse Toneelacademie, vervullen met schijnbaar gemak hun dubbelrollen. In het eenvoudige decor – een stoel, een raam en een orgeltje – vloeien de scènes natuurlijk en soms zelfs ongemerkt in elkaar over, wat de humor of de dramatiek ervan versterkt.
Opvallend is Vincent van der Valk als de paardengekke patiënt. Het ene moment is een laconieke tiener die zijn taal doorspekt met perfect geïntoneerde filmcitaten, het andere rolt hij over de vloer in een heftige religieuze extase.
De visie van Vandeputte op het ongekozen atheïsme van twintigers blijft troebel. Desondanks is de voorstelling een toonbeeld van helder acteren en frisse rolopvattingen. Waardoor de jonge regisseur alsnog een veelbelovende eigen stempel op het materiaal weet te drukken.
Gezien: Toneelschuur, Haarlem, 6 januari. Nog t/m 23 januari. www.huisvanbourgondie.nl
Schrijf hieronder een reactie of trackback vanaf je eigen website.
RSS voor reacties.
Wees vriendelijk. Over dit bericht graag. Geen spam.