Tienduizenden mensen fietsen deze week weer continu op en neer tussen West-Terschelling en Oosterend. Tussen deze twee uiterste punten van het eiland vindt op dit moment voor de 29e keer Festival Oerol plaats. Op ruim 60 verschillende locaties – in duinenpannen, weilanden en schuren – zijn dan zo’n beetje alle vormen van theater te beleven: muziektheater, dans, straattheater, kluchten, experimenteel theater, mime, poppentheater.
Omdat het eiland tamelijk compact is en de ruimte voor auto’s op de veerponten tussen Harlingen en West-Terschelling zeer beperkt, huren vrijwel alle festivalgangers een fiets zodra ze op het eiland annex festivalterrein arriveren. De ononderbroken sliert fietsende Oerolgangers op de weg tussen west en oost – toch nog 13 kilometer – is het eerste dat iedere nieuwe bezoeker opvalt.
En zoals ieder jaar raken ook nu de huurfietsen al snel op. Laatkomers op vrijdag moeten pakken wat ze pakken kunnen. Vandaar dat je af en toe jonge mensen voorbij ziet zoemen op elektrische fietsen, lange jongens op mini-mountainbikes tegenkomt of twee volwassen mannen op een kindertandem.
Halverwege het eiland (ter hoogte van het dorpje Midsland) vormen zich ’s avonds laat zelfs fietsfiles. Niet toevallig ligt hier ook de Westerkeyn, het festivalhart. Vrijdagavond werd Oerol hier officieel geopend. Het thema van dit jaar: ‘zilte luchtspiegelingen’.
De opening bestaat dit keer uit meer dan alleen een opzwepend praatje van Oerols ‘creatief directeur’ Joop Mulder. Het Manifest van Terschelling wordt gepresenteerd, een initiatief van Oerol en belangenorganisatie Kunsten ’92. Deze willen hiermee ‘een geluid afgeven over de waarde van kunsten in een tijd waarin de politiek die waarde vergeten lijkt te zijn’. Ad ’s-Gravesande, voorzitter van Kunsten ’92, lijkt ter plekke korte metten te willen maken met de grootste boosdoeners door te vragen of iedereen die PVV gestemd heeft, zijn hand op wil steken. Niemand beweegt.
Het manifest bestaat uit het speelse gedicht ‘Uit nutteloze noodzaak’ van Ramsey Nasr, Dichter des Vaderlands, dat hij ter plekke voordraagt en aanbiedt aan Tweede Kamervoorzitter Gerdi Verbeet. Waarop deze belooft het te zullen verspreiden onder de fractievoorzitters, en ‘als het nodig is van uitleg te voorzien.’
Maar het publiek wil uiteraard brood en spelen, de beuk erin. Het hardste wordt er vrijdagavond geklapt en gejoeld voor Kyteman (Colin Benders) die de opening opluistert met een gelegenheidsband. Na twee nummers moet hij wel toegeven: ‘We hebben vanochtend voor het eerst met elkaar gepeeld, dus meer zit er niet in.’ Dus spelen ze nog een keer hetzelfde nummer. Overigens is succesartiest Benders de hele week op Terschelling te zien in zijn muziek-, theater- en eet-experiment Potten en pannen, de voorstelling die het snelste was uitverkocht.
Maar Oerol kent nog genoeg andere, bijzondere omfietsvoorstellingen. Toch zullen vanmiddag ook hier de fietsfiles als vanzelf even verdwijnen, wanneer de nutteloze noodzaak van theater twee uur lang geen hond iets kan schelen. Wel zal dan het vuvuzelageschal over de stampvolle Terschellingse campings en alle met Beesies volgeplakte tentjes galmen. Voetbal kijken is een zo mogelijk nog nuttelozere bezigheid dan theater kijken, en zeker zo noodzakelijk.
Festival Oerol. Terschelling, 11 t/m 20 juni: www.oerol.nl
Reacties
Powered by Facebook Comments