Vincent Kouters

Terschelling is deze week weer even een groot podium. Het Oerol Festival is begonnen: op meer dan vijftig locaties mogen grote en kleinere theatergroepen zich uitleven in het natuurrijke landschap van het eiland en staan ze met voorstellingen in schuurtjes en maneges, op het strand en in de duinen. Overal op eiland eigenlijk. Het thema: tijd.

Dat Oerol wereldwijd uniek is in zijn soort, benadrukte artistiek directeur Joop Mulder nog maar eens tijdens zijn openingstoespraak afgelopen vrijdag. Ongekend vanwege de immense populariteit, maar vooral ook om de hechte band die de theatermakers op Oerol kunnen aangaan met het landschap. ‘Alleen weet Den Haag dat nog niet,’ voegde Mulder er nog fijntjes aan toe.

Naast Mulder op het podium in festivalhart De Westerkeyn stond eregast Robert Wilson. De Amerikaanse theatermaker mocht het festival officieel openen. Speciaal voor Oerol ontwikkelde hij, in samenwerking met Nederlanders Boukje Schweigman en Theun Mosk, de voorstelling Walking, een kleine vier uur durende wandeltocht in slow motion.

Publiek moet hierbij vooraf horloges en mobiele telefoons inleveren, zodat het afstand doet van de heersende tijd en al het bijbehorende gestress. In busjes wordt iedereen naar een enorm zwart gat in de grond gereden. Na een aantal bezwerende minuten rond de suizende kuil mogen de toeschouwers een voor een vertrekken, maar wel in een vertraagde pas die wordt voorgedaan door meisjes in gele poncho’s.

Onderweg een enkele versnapering en verrassing. Achteraf is het bovenal wonderbaarlijk dat deze theatrale slenterwandeling door de Terschellingse duinen geen moment gaat vervelen. Door alle vertragingen en de letterlijke afwezigheid van tijd weet Wilson het afwisselende en bij nadere bestudering imposante landschap effectief aan je op te dringen. Dat onthaast.

Wel een beetje suf is het teleurstellende eindpunt. Het witte, betonnen punthuisje op het strand ziet er van veraf nog imposant uit, maar van eenmaal binnen moet de eenzame wandelaar het doen met een nietszeggend beeldje en esoterische muziek. Vervolgens vertelt een meisje in een felgele poncho je plompverloren dat de wandeling is afgelopen.

Ook de Drentse PeerGrouP dwingt in Rondumheer hun toeschouwers goed de tijd te nemen om het Terschellingse landschap te eens goed bezien, of zelfs te ondergaan. Daar blijkt flink wat geduld en uithoudingsvermogen voor nodig. Het duurt een hele poos voordat de psychedelische lichtshow, begeleid met sferische, live gespeelde natuurmuziek goed op gang komt. Maar de doorzetters worden beloond met fraai verlichte vergezichten.

Het Terschellingse landschap is een inspiratiebron voor veel theatermakers op Oerol. Dit jaar uit zich dat in een opmerkelijk aantal wandelvoorstellingen. Er zijn diverse nachtwandelingen en poëzieroutes. Ook het Franse Théâtre du Centaure (mensen op paarden die doen alsof ze een mythologisch beest zijn) laat het publiek met zich meelopen.

Zelfs de roestige metalen silhouetten van landschapstheatergroep SLEM maken een wandeling over het strand. Niet uit zichzelf natuurlijk, maar geholpen door de bezoekers. Het is de bedoeling dat alle 300 beelden voor het einde van het festival van oost naar west zijn versleept, een afstand van 20 kilometer. Het is twijfelachtig of alle silhouetten op tijd zijn voor de afsluiting, maar indrukkend zien ze er wel uit.

Gelukkig kan het er natuurlijk ook iets minder serieus aan toe gaan op Oerol. Zo minimalistisch als de voorstellingen Walking en Rondumheer zijn, zo overdreven theatraal is de spektakelvoorstelling van de gezamenlijke Antwerpse groepen Walpurgis, De Roovers en Het Spectra Ensemble. Ze spelen achter elkaar De Bruiloft van Tsjechov en De noces van Stravinsky. De eerste een absurde klucht over een Russische bruiloft en de andere een medley van klassieke Russische bruiloftsliederen.

Kortom het is feest en werkelijk alles wordt uit de kast getrokken voor deze aanstekelijke feel good voorstelling die in een manege wordt gespeeld. Tussen twee grote tribunes staat een meterslange tafel waarin de ruim 25 gasten zitten (acteurs en operazangers). Vier vleugels en een hoop percussie zorgen voor de muziek en er is eten en wodka. Veel eten en wodka, en vooral ook voor het massaal toegestroomde publiek. Dat krijgt verder lekker vet acteerwerk te zien van Warre Borgmans en Sara De Bosschere, en enkele smakelijk gezongen liederen. Volgt ten slotte een koud buffet ter afsluiting van het feest, en daarna mag ieder voor zich kiezen bij welke van de vele Oerolwandelingen hij zich aansluit.

Nog op Terschelling t/m 22 juni. www.oerol.nl