Klimaatverandering is hot. Zie het succes van Al Gore’s alles behalve opbeurende An Inconvenient Truth. Rosa Knaup en Naná de Graaff van Tg COM.PLOT maakten samen met regisseur Titus Muizelaar een theatervoorstelling rond dit belangwekkende onderwerp.
Een droge opsomming van onheilspellende feiten en gebeurtenissen moest vermeden worden. Paul Pourveur schreef op hun verzoek het drieluik Neerlantis, no dogs allowed. Een licht-filosofische tekst waarin onderwerpen als verhoogde CO2-gehaltes en het smelten van de poolkappen slechts zijdelings worden aangestipt.
Het eerste deel laat het ontstaan van leven op aarde zien. Knaup en De Graaff spelen twee eencellige organismes in een groene oersoep. Ze proberen te evolueren naar meercellige wezens, naar mensen. Veel pogingen en miljoenen jaren gaan eroverheen voordat ze hun doel bereiken.
Zo grappig en origineel als de eerste scène is, zo platgetreden zijn helaas de zogenaamd leuke paden die in het meer realistische middenstuk bewandeld worden. Twee moderne jonge vrouwen in regenjassen lopen heen en weer over het podium en zeuren over hun liefdesleven, hun cupmaat en het slechte weer. Maatschappelijke belangen worden tegenover sores van een meer individualistische aard geplaatst.
De dialogen zijn langdradig en er wil maar geen spanning ontstaan tussen de twee actrices. Ook de laatste scène kan niet het gevoel wegnemen dat deze voorstelling in zijn opzet is mislukt. Het zaallicht gaat aan; er wordt gesproken over het einde. Waarvan? Pourveurs tekst biedt op dit punt geen enkele houvast meer. De actrices staan er verloren bij. De noodzaak van deze voorstelling blijft door de slechte uitwerking onduidelijk. Het zijn slechts flarden die zichtbaar zijn – van een wereldwijd maatschappelijk probleem, van een relativerende tekst. Te weinig.
Neerlantis, no dogs allowed van Paul Pourveur door Tg COM.PLOT, regie Titus Muizelaar. Toneelschuur Haarlem, 16 februari. Tournee.
Reacties
Powered by Facebook Comments