‘Ik ben je dochter.’ De zin valt al in de eerste scène van de nieuwe Orkater-voorstelling Bloedband. Luttele minuten hierna horen we een ander personage aankondigen dat ze zwanger is. Later in de voorstelling blijkt iemand anders eveneens een kind te verwachten. Ook loopt er nog een dementerende moeder op het podium rond, die voor veel vermakelijke verwarring zorgt – niet in de laatste plaats bij zichzelf.
Familieperikelen zijn een dankbare inspiratiebron voor menig toneelschrijver. Dat begon al bij Aischylos’ Oresteia en werkt tegenwoordig nog steeds in een epos als De geschiedenis van familie Avenier van Maria Goos. Het waarom daarvan zal te maken met de herkenbaarheid van de problemen waar al deze toneelfamilies mee te maken krijgen.
Bloedband van vaste Orkater-schrijvers Geert Lageveen en Leopold Witte blinkt wat dat betreft niet uit in originaliteit. De drie verhaallijnen gaan over een overspelige man, vrouwen die onverwacht zwanger blijken te zijn, een verloren dochter die na jaren opnieuw contact zoekt met haar vader en een zoon van middelbare leeftijd, die horendol wordt van zijn demente moeder. Om nou te zeggen dat het nog nooit eerder vertoon is. Niet echt, nee.
De meerwaarde zit hem hier in de blakende en soms oergeestige uitvoering. Bloedband is muziektheater van hoog niveau. De aanstekelijke pop- en folkmuziek van Beppe Costa (gespeeld door Reint van den Brink, Mo Marcus en Arend Niks) met sporadisch een stukje koorzang van de acteurs stuwt de voorstelling van de ene climax naar de andere. Want de personages uit de drie verhalen die door elkaar verteld worden, doen elkaar heel wat aan.
Abortus, overspel, een poging tot moord – het tempo ligt hoog. Maar telkens blijkt de familieband tussen de twee personages sterker te zijn dan gedacht en gewild. Voor allen geldt: ze kunnen niet zonder en niet met elkaar.
In de energieke regie van Gijs de Lange zijn alle personages zo goed als continu op het podium aanwezig. Als ze even geen tekst hebben, dwalen en kruipen ze over de bloedrode trappen of bespelen ze een instrument. In het begin zorgt al dat geloop en gedoe op het toneel voor nogal wat verwarring. Maar de verhalen zijn niet moeilijk te begrijpen en al snel zijn juist die levendigheid en energie de motor van deze voorstelling.
Die dynamiek is ook voor een groot deel te danken aan de fantastische acteurs. Met een lekker relativerende Marisa van Eyle als zwangere vrouw op leeftijd, een tragikomische Leny Breederveld in een ontregelden rol als demente bejaarde en een mooie Nadja Hüpscher als dochter van een oude rocker. Maar ook de mannen – alle drie op hun eigen manier foute types – worden sterk gespeeld door Lageveen, Witte en Costa zelf.
Een geloofwaardig einde breien aan zo’n achtbaan van emoties is nog niet zo makkelijk. Vandaar misschien dat Bloedband niet echt een grote finale heeft. Maar dat is in dit geval helemaal niet erg. De voorstelling eindigt gewoon weer met hetzelfde dansje waar het ook mee begon. Net als het leven zelf. Kinderen worden volwassenen die uiteindelijk weer kinds worden.
Stadsschouwburg Velsen, 6 november. Tournee t/m 2 februari. www.orkater.nl
Reacties
Powered by Facebook Comments