Met een grote hamer slaat de dokter op de knie van de belastinginspecteur en ontvangt direct een voet in zijn kruis. Lach. De rondborstige zuster Goudrenet buigt zich voorover om met veel moeite een naam op te lezen. De dokter kan het niet laten een langdurige blik onder haar rokje te werpen. Lach. De dokter wil naar het hart van de inspecteur luisteren. Hij legt niet zijn stethoscoop, maar zijn oor tegen diens borstkas. Lach.
Zo gaat de klassieke dokterssketch van het bekende komisch duo Willie de Clerck (Karel de Rooij) en Oscar Zadelhof (Peter de Jong). Elf jaar geleden voor het laatst in de show van Ivo Niehe opgevoerd. Sindsdien hebben ze elkaar niet meer gesproken. Neil Simons The Sunshine Boys gaat over twee verbitterde oud-artiesten die na jaren weer bij elkaar komen. De tekst is De Rooij en De Jong op het lijf geschreven. Als mimeduo Mini en Maxi traden ze bijna veertig jaar op. Totdat De Jong plotseling werd getroffen door een hernia. Toch stonden ze twee jaar geleden opeens weer op het podium. Maar nu als dat andere opmerkelijke theaterduo Estragon en Vladimir in Wachten op Godot van Het Nationale Toneel.
Jos Thie, hun vaste regisseur, koos nu voor een andere aanpak. Drie muren, een huiskamer en een klemmende deur – we hebben hier te maken met een heuse klucht. De setting, bij Simon nog onmiskenbaar New York, is succesvol verplaatst naar het centrum van Amsterdam.
Via een aantal verplichte kolderieke verwikkelingen komt het paar uiteindelijk weer bij elkaar. En dan is het echt even spannend. Zou de magie er nog zijn? Dit is het moment waar iedereen op gewacht heeft.
En die magie die is er wel degelijk. Zodra De Rooij en De Jong daar staan als Willie en Oscar zien we waar de voorstelling om draait. Met een perfecte timing en schijnbare eenvoud gaan ze door waar ze ooit gestopt waren. Het zijn lichtpunten in een verder matte voorstelling. Het geforceerd grappige uit andere scènes verdwijnt en maakt plaats voor echte komedie. Dat dit samenvalt met een duidelijke keuze voor mime boven teksttoneel is, gezien hun achtergrond, natuurlijk niet toevallig. Gezichtsuitdrukkingen, subtiele bewegingen en grappige loopjes maken hun spel verfrissend en geraffineerd. Daar staan twee oude rotten die hun vak verstaan.
De dokterssketch die ze natuurlijk weer moeten spelen, is werkelijk te flauw voor woorden. Maar gelukkig verdwijnt oud zeer niet zomaar. Zodra de twee ruziënde revueartiesten uit hun rollen vallen, zien we het verschil.
Ontzettend jammer is dat we het duo nauwelijks de helft van de tijd samen op het toneel zien. De scènes met Willies neef (Sander Commandeur) zijn niet meer dan doorsnee kluchtmateriaal. Het spel doet geforceerd aan en de grappen zijn, net als in de gewraakte sketch, gedateerd en bijzonder flauw. Wat rest is opnieuw wachten op de samenkomst van de twee. En dat duurt soms tergend lang. Zo kan deze voorstelling gezien worden als een half geslaagd eerbetoon aan het komisch duo.
The Sunshine Boys van Neil Simon door Interpresario, regie Jos Thie. Leidse Schouwburg, 12 november. Tournee.
Schrijf hieronder een reactie of trackback vanaf je eigen website.
RSS voor reacties.
Wees vriendelijk. Over dit bericht graag. Geen spam.