Vincent Kouters

Ria Eimers is een topactrice, en dat zullen ze weten ook. Zoiets moet Toon Tellegen gedacht hebben toen hij voor het Onafhankelijk Toneel Leven met een onbekende schreef. Alle rollen in dit anderhalf uur durende toneelstuk worden gespeeld door Ria Eimers. Tellegen voorzag het stuk niet voor niets van de alleszeggende ondertitel: Toneelstuk voor Ria Eimers en niemand anders. Dat betekent dus anderhalf uur non-stop Ria Eimers op het podium. Een droomrol voor de doorgewinterde actrice.

Nu is de deze door Toon Tellegen zo bewonderde vrouw absoluut niet slecht in haar vak. Integendeel. Maar zo’n lange monoloog met een dergelijke vrolijk vrij in het rond associërende tekst, waarin Eimers voortdurend aan het woord is, blijkt toch wel wat teveel van het goede. Hoe mooi beeldend die tekst soms ook is, de verveling slaat op den duur onvermijdelijk toe.

Eimers speelt ook een personage dat zichzelf stierlijk verveelt: een actrice die alleen thuis zit en niets anders te doen heeft dan allerlei rollen voor zichzelf te verzinnen en die tegen elkaar uit te spelen. We zien haar dus voortdurend in en tegen zichzelf praten. Als de eenzame toneelspeelster, als de bemoeizuchtige buurvouw of als de door haar gedroomde geliefde. Een aantal van die personages bestaan slechts uit Eimers van tevoren opgenomen stem, die te horen is via in muren, kozijnen en stoelen verstopte speakers. Het zijn de stemmen in haar hoofd, en het is een vondst om die zo te personifiëren.

Maar toch, er gebeurd gewoon bar weinig in anderhalf uur, wat uiteindelijk dodelijk is. De toeschouwers worden gedwongen om zich voortdurend te concentreren op de tekst. En hoewel daarin grappige zinsneden en mooie wendingen niet schaars zijn, is het al met al te weinig om de aandacht van het publiek vast te kunnen houden. Zelfs Eimers en haar souffleur verloren tijdens de première tot twee keer toe de draad van het monotone verhaal.

Daarnaast drentelt Eimers maar wat rond in haar appartement. De intense eenzaamheid van deze vrouw wordt nooit schrijnend gemaakt. Een wat ingrijpendere regieopvatting van Mirjam Koen had misschien pijnlijk voelbaar kunnen maken wat deze werkloze actrice nu eigenlijk doormaakt.

In het laatste half uur nemen de dreiging en gekte weliswaar toe. Eimers ensceneert dan nog een heftige fysieke aanvaring met zichzelf, maar die uitbarsting komt te laat. De saaiheid heeft al meerdere malen toegeslagen en de kans op een evenwichtige opbouw van het stuk is dan al lang verspeeld.

Dat Eimers inderdaad een topactrice is, laat ze blijken in de manier waarop ze zich vastberaden en gewapend met een uitmuntende tekstbehandeling door deze voorstelling werkt. Maar zo had Toon Tellegen het vast niet bedoelt.

O.T. Theater, 13 januari. Tournee t/m 29 maart. www.ot-rotterdam.nl