Kan een mens té goed willen zijn? In de Parade-voorstelling Fietsen voor Malawi gaat een jonge vrouw bijna ten onder aan haar drang om de wereld te redden. Zij en haar vriend zijn volledig klimaatneutraal. Dat wil zeggen: alles wat hij vliegt, plant zij terug in de aarde. Anders verzamelt ze wel broeken voor Burundi, of gaat ze fietsen voor Malawi.
Dit quasimaatschappijkritische minidrama is geschreven door de jonge, beloftevolle schrijver Nathan Vecht. Ontdekt door theatergroep Het Syndicaat op hun eigen Schrijversdagen. Onder de naam Syndicaathuis speelt de groep nu Vechts grappige Fietsen voor Malawi op de Parade in Amsterdam.
Vecht zet de boel direct op scherp op het splinternieuwe dakterras van het zojuist verhuisde stel (gespeeld door Niek van der Horst en Eva Zwart). Zij raakt allengs gefrustreerder door haar eigen vruchteloze weldoenerij, en ook haar maatschappelijk minder betrokken vriend helpt niet mee. Hij blijkt er zelfs amoureuze contacten buitenshuis op na te houden.
Dan komt de buurvrouw zich voorstellen. Een beetje mallotig en chaotisch vrouwtje dat zich overal tegenaan bemoeit, en ongevraagd een hapje mee-eet. Haar man heeft haar ooit in lichte staat van verwarring achter gelaten. Het spreekwoordelijke pakje sigaretten halen.
Dit is de leukste rol, gespeeld met veel vermakelijke mimiek door Roos Hoogland. Deze rare, oude vrijster is het schrikwekkende toekomstbeeld van de jonge vrouw.
Als er iets op dit ‘dakterrasdrama’ aan te merken valt, dan is het de te korte duur ervan. In een dik half uur worden drie personages en verschillende dilemma’s geïntroduceerd, maar voor een heldere afronding is geen tijd meer. Dat is een beetje jammer, maar het maakt vooral nieuwsgierig naar meer.
De Parade. Martin Luther Kingpark, Amsterdam. Nog t/m 17 augustus. www.deparade.nl
Reacties
Powered by Facebook Comments