De creatieve stad is een slachtveld, waar jonge kunstenaars vers uit de kunstacademies, keihard moeten vechten om werk, erkenning en een beetje geld. Visitekaartjes scoren op borrels en openingen lijkt belangrijker dan een behoorlijk kunstwerk afleveren.
Volgens jonge theatermakers Willem de Vlam en Tom Helmer studeren jaarlijks vele honderden kunststudenten af, die slecht voorbereid zijn op deze harde werkelijkheid. Slechts een enkeling lijkt overeind te kunnen blijven. Dit was voor hen aanleiding om de tekst Kanonnenvlees te schrijven. Bij hun eigen toneelgroep Opium voor het Volk wordt deze nu in regie van Joachim Robbrecht gespeeld.
Annelien van Binsbergen en Vincent Rietveld spelen twee beeldend kunstenaars. Zij is net afgestudeerd en op zoek naar een goede plek om ervaring op te doen. Hij heeft al wat van een reputatie opgebouwd en kent inmiddels de regels van het spel. Ze sluiten een verbond. Maar dan komt het onvermijdelijke moment dat de leerling de meester overtreft. Gecompliceerder nog wordt het als de meester zijn leerling bezwangerd.
De tekst is leuk, de dialogen vaak grappig en herkenbaar. Mooi idee ook. Maar waar deze voorstelling de mist in gaat, is in de uitvoering.
De militante en kunstzinnige intermezzo’s, waarin de kunstenaars hun frustraties uitroepen, zijn eigenlijk vooral irritant. Ook omdat het er zoveel zijn. Door de manier waarop deze gepeeld worden – doodserieus – krijgen ze een aanmatigend toontje.
Ook in de andere scènes zorgt de speelstijl voor verwarring. De vele melodramatische overdrijvingen en uitvergrotingen zorgen ervoor, dat al gauw niet meer duidelijk is wie of wat hier nog serieus genomen kan worden. Waarmee Opium de zeggingskracht van haar eigen tekst mooi ondermijnt.
NDSM-werf, Amsterdam, 20 februari. Daar t/m 2 maart. www.opiumvoorhetvolk.nl
Reacties
Powered by Facebook Comments