Het is een slim en nieuwsgierig makend idee van de Vlaamse theatermaker Joachim Robbrecht: een muziektheatervoorstelling maken gebaseerd op het verhaal van de film Lost in Translation (2003), maar dan omgekeerd.
In Sofia Coppola’s melancholische komedie verdwaalden Scarlett Johansson en Bill Murray in het uitheemse Tokio. In Robbrechts Rosto in Turansureishon, geproduceerd bij Productiehuis Rotterdam, proberen twee Japanners (gespeeld door de in Nederland geschoolde dansers Tashi Iwaoka en Keyna Nara) zichzelf tevergeefs kwijt te lopen in de Nederlandse Randstad. Maar met een sushi- of karaokebar op iedere straathoek kunnen ze uiteindelijk niet anders dan zich overgeven aan een nacht lang mierzoete, Japanse popliedjes blèren.
Op het podium staan een microfoon en een groot scherm waarop videokunstenaar Tijmen Hauer een barrage aan clichébeelden uit karaokevideo’s vertoont: rondgalopperende paarden, versnelde opnames van een stad vol verkeer, vissen in een aquarium, dat werk. Over die beelden worden de eendimensionale songteksten projecteerd die Iwaoka en Keyna op uitbundige wijze vertolken.
De muziek wordt grotendeels live gespeeld door William Bakker, een indrukwekkende showman die ook nog eens een bruut bombastisch geluid uit zijn drumkit en synthesizers weet te rammen. Hij componeerde een aantal lawaaiige nummers, geïnspireerd op het Japanse shibuya-kei genre: harde elektronische popmuziek.
Tussen het zingen door vertellen de Japanners hun verhaal, ondertiteld op het videoscherm. Daarvan blijft veel onduidelijk, behalve dat het 2028 is. Dat zij is meegekomen met haar man, een fotograaf die een groep Japanse atleten volgt op de Olympische Spelen in Nederland. En dat hij een actiefilmster is; in Nederland om Humanoid III op te nemen. De twee begeven zich vervolgens in een langdurige paringsdans rond de microfoonstandaard.
Het verhaal is voor Robbrecht van ongeschikt belang. Het gaat om de harde muziek, de platte videobeelden en de nietszeggende liedteksten die van Rosto in Turansureishon een excentrieke collage van Japanse popcultuur maken. Binnen die context vallen ook de extatische bewegingen van de dansers op hun plaats. Hun vele handgebaren en gezichtsuitdrukkingen zijn zo expressief dat ze de (haperende) ondertiteling nagenoeg overbodig maken.
Gezien: Daar t/m 5 juni en op Oerol, 12 t/m 20 juni: www.productiehuisrotterdam.nl
Reacties
Powered by Facebook Comments