Het complete decor komt uit de lucht gevallen in Plenty coups & sitting bull, de tweede voorstelling van duo Kuno Bakker (Dood Paard) en Jorn Heijdenrijk (Discordia).
Minutenlang staat Bakker op de brug in de nok van het theater en smijt een complete huisraad naar beneden: stoelen, koffers, kostuums, hoofdtooien, plastic verpakkingsmateriaal, bekabeling, een bijl. Heijdenrijk, met een magnifieke onhandige slapstick-motoriek, probeert vallend, kreunend en vloekend alles op te vangen. Het is een clownesk en langdurig, maar spectaculair begin van hun collagevoorstelling.
In de berg rotzooi die beneden is ontstaan, spelen ze vervolgens een aantal teksten die zeer losjes worden verbonden door een terugkerend indianenmotief. Onder andere een scène over de twee in de titel genoemde indianen en hun strijd tegen de kolonisten, een hilarisch verhaal over een meisje dat het liefst seks heeft in een origineel indianenpak en een verwarrende rede over het verdwijnen van de buffel. Een overkoepelend thema is moeilijk te ontdekken, of het moet gaan over de onmogelijkheid van culturele aanpassing.
Enkele jaren geleden speelde dit duo Mannetje met de lange lul, ook een tekstmontage met slapstickelementen. Plenty coups & sitting bull is in dezelfde geest gemaakt en kent eveneens enkele mooie momenten waarin de nonchalante tekstbehandeling van de mannen, de absurde toestand waarin ze zich bevinden en een diepzinnige tekst culmineren in een theatraal hoogtepunt.
Echter ontbreekt, meer dan de vorige keer, soms het absurdistische vuur, en dan treedt de onbegrijpelijkheid van de stukken tekst al te zeer op de voorgrond. Maar een rondje nepflessen op elkaars hoofd stukslaan maakt wel veel goed.
Gezien: Frascati Theater, Amsterdam, 18 maart. Tournee t/m 10 april: www.doodpaard.nl
Reacties
Powered by Facebook Comments