Dat er niemand gaat komen, wordt al gauw duidelijk. Toch klampen de twee gestrande Islamitische vluchtelingen uit Henning Mankells theatertekst In duisternis zich vast aan de gedachte dat de smokkelaars hen spoedig naar Canada zullen brengen. Of was het toch Australië? Precies weten doen ze het al niet meer.
De Zweedse schrijver – die vooral bekend is vanwege zijn misdaadromans – schreef een opvallend sobere en beklemmende tekst over een vader en een dochter die wegvluchten van een Afrikaans schrikbewind en stranden in een onbehaaglijk appartement in Zweden. Albert Lubbers regisseerde de tekst bij de Almeerse theatergroep Suburbia.
De vader (Wouter van Lierde) en dochter (Lonneke Dapiran) leven in een depressief hok dat verlicht wordt door een peertje aan een kabel uit het plafond. De moeder is onderweg verdronken. Door vast te houden aan de traditionele waarden en normen van zijn cultuur (hoofddoekje verplicht) probeert de rouwende man een veilige omgeving te creëren en niet gek te worden.
In het tweede deel veranderd de machtsverhouding. De dochter ziet in dat ze allebei moeten veranderen om te kunnen overleven in deze nieuwe wereld en begint voor zichzelf op te komen. Deze conflicten gaan gepaard met een hoop machtsvertoon van de vader. Een zwak punt in de tekst is dat de verschrikkelijke dingen die de vader zijn dochter uiteindelijk aan doet, ongeloofwaardig zijn. Waarom doet hij het? Dat de hele situatie hem gek heeft gemaakt, is als antwoord te ontoereikend.
Acteur Wouter van Lierde moet alles uit kast halen om van de tirannieke vader niet zomaar een eendimensionaal boosaardig personage te maken. Dat hem dat het grootste deel van de tijd toch lukt, is knap.
Schouwburg Almere, 18 januari. Tournee t/m 29 maart. www.theatergroepsuburbia.nl
Reacties
Powered by Facebook Comments