De eerste voorstelling van het compleet gerestylede Oostpool laat in ieder geval zien dat de Arnhemse toneelgroep een nieuwe artistieke weg is ingeslagen. Wat het lichaam niet vergeet van nieuwe huisregisseur Marcus Azzini is mijlenver verwijderd van de subtiele, zwartkomische tragedies van het oud-Oostpoolduo Rob Ligthert en Peer Wittenbols. Maar overtuigend is het nog niet.
Azzini opent bij de groep met een fysieke collagevoorstelling. Scènes zijn uit improvisatie ontstaan en hebben het menselijk lichaam, al dan niet naakt, als uitgangspunt. Sommige zijn boeiend, andere minder.
Zo begint een actrice toeschouwers te ondervragen over haar uiterlijk: of ze haar borsten groot of klein vinden, of ze met haar naar bed zouden willen, etc. Ze krijgt zowaar spontane antwoorden. Minder: twee acteurs (Sanne den Hartogh en Lard Adrian) die een lange en heftige paringsdans uitvoeren. Wel weer leuk is Ali Ben Horsting die de volle anderhalf uur piemelnaakt, op een enorme koptelefoon na, dansend en neuriënd over het podium zwalkt.
De enscenering is heftig, maar nooit choquerend. Er wordt geslagen, drooggeneukt en hard tegen een wand aan gerend, maar grimmig is de voorstelling niet. Feitelijk is het niet meer dan een aardige tentoonstelling van de mooie, jonge acteurslichamen die het nieuwe Oostpool heeft vergaard. Lichamen die tegen een stootje kunnen en die, ingevet en wel, lang kunnen dansen op harde electrohouse. Maar verder?
De voorstelling lijkt geen aanklacht te zijn tegen een knellend schoonheidsideaal. Het is ook geen feest der oppervlakkigheden. Veel verder dan wat vage gedachtes over kwetsbaarheid en authenticiteit komt Wat het lichaam niet vergeet eigenlijk niet. Tekenend is een grappige monoloog van acteur Joep van der Geest, waarin hij het nut van buttplugs en andere seksuele hulpstukken betwijfelt. Of een actrice die het publiek bij alles wat ze doet om bevestiging vraagt: ‘Doe ik het goed? Is dit leuk?’ Weer andere acteurs vertellen schijnbaar autobiografische verhalen over hun jeugd. Alleen zijn de teksten te lollig of te nietszeggend om indruk te maken.
Visueel is de voorstelling wel fraai. De vormgeving van scenograaf Dries Verhoeven is strak en onopgesmukt. Het tl-licht en de grote doorzichtige wand tussen toeschouwers en spelers geven de voorstelling de esthetiek van een dure peepshow. Maar de pogingen om deze zogenaamde vierde wand te doorbreken en echt contact te maken met het publiek zijn nauwelijks succesvol.
Als het doel was om het oudere Oostpoolpubliek van de groep te vervreemden en een jongere garde aan te spreken, dan lijkt dat wel te gaan lukken. Jammer alleen dat het Azzini dit keer niet gelukt is om zijn karakteristiek fysieke en seksuele beeldtaal te koppelen aan echt ontroerende ontboezemingen.
Huis Oostpool, Arnhem, 10 januari. Tournee t/m 21/2. www.toneelgroepoostpool.nl
Reacties
Powered by Facebook Comments