Als in een bloederige actiefilm vliegen de lichamen en ledematen je om de oren in Zwart dier treurigheid, een toneelstuk van de Duitse Anja Hilling. Van minuut tot minuut worden de hachelijke lotgevallen van een jonge vriendengroep in een woedende bosbrand gevolgd. Een auto ontploft, een moeder rent door het vuur voor haar baby, armen smelten, handen verkolen en kindervingers brokkelen af. Tot zover subtiel.
Theatergroep Het Syndicaat voert nu Zwart dier treurigheid voor het eerst in Nederland op, als onderdeel van een reeks nieuw Europees repertoire. Artistiek leider Daniëlle Wagenaar maakt van de heftige tekst een sobere voorstelling, waarin de acteurs afwisselend vertellen en spelen.
Hoewel de gedetailleerd beschreven bosbrandscène erg lang duurt, is wat er voor en na gebeurt eigenlijk het interessantst. Dan is goed te zien hoe een traumatische confrontatie met het ondenkbare de menselijke geest kan veranderen. Dezelfde personages voor en na de brand zijn niet terug te herkennen.
De groep bestaat uit een stelletje hoogontwikkelde, sterk ironisch ingestelde figuren die zichzelf trakteren op een barbecue in de wilde natuur. Hun dronken spelletjes en wezenloze geflirt verhullen aanvankelijk nog enigszins hun onzekerheden.
Maar de verschrikkelijke brand maakt van hun gevoelens en verlangens een open wond. Geen van deze overgecultiveerde mensen blijkt opgewassen tegen de gewelddadige eruptie van de natuur.
Hoewel het expliciete verhaal niet bijster originele inzichten verschaft, doen de acteurs hun best om de personages geestig en herkenbaar te maken. Vooral Roel Voorbij is leuk als homoseksuele lichtkunstenaar, maar ook andere acteurs weten het trage verloop van het verhaal te compenseren met een geestdriftige vertelstijl.
Met een onbeantwoorde schuldvraag en een ongemakkelijk gevoel verlaat je het theater.
Gezien: Theater Frascati, Amsterdam, 1 april. Tournee t/m 25 mei: www.hetsyndicaat.com
Reacties
Powered by Facebook Comments