Vincent Kouters

Een van de onwaarschijnlijkere liefdesgeschiedenissen binnen de westerse filosofie is de verhouding tussen Hannah Arendt en Martin Heidegger. Zij joods, hij fout in de oorlog. Dat liefde alles overwint is evenwel een te simpele gedachte, de twee keien van filosofen onwaardig. Zoiets moeten de theatermakers van Mugmetdegoudentand gedacht hebben bij het maken de filosofiekomedie Hannah en Martin, waarin ze op zoek gaan naar de minder abstracte, al te menselijke kanten van de twee beroepsdenkers.

Direct bevinden de twee spelers, Lineke Rijxman en Willem de Wolf, zich in een door henzelf benoemde spagaat. ‘Of er wel wat te lachen valt,’ vraagt de boomlange, chagrijnig kijkende De Wolf zich af. ‘Of we ze wel serieus nemen,’ is de angst van Rijxman. Dat het ze aardig lukt om de twee gestelde voorwaarden te verenigen ligt vooral aan het komisch talent van beide acteurs en hun aangename chemie op het podium.

Een gevolg is wel dat de voorstelling stuurloos is. Het is in essentie een losse verzameling goede tot uitstekende scènes en leuke ideetjes, van een hilarisch ongemakkelijke seksscène tot een beklemmend betoog over het proces tegen übernazi Adolf Eichmann en de banaliteit van het kwaad, gebaseerd op Arendts politieke denkbeelden.

Stand-up philosophy, zo noemde theatermaakster Laura van Dolron destijds haar gelaagde theatrale dialogen met diverse grote denkers. Hannah en Martin valt ook in dit genre. Rijxman en De Wolf spelen een enkele keer de denkers zelf – met gebruik van lollige gebitjes, een opzetneus en een Hitleropplaksnorretje. Maar meestal zijn ze min of meer zichzelf, Willem en Lien, die in een decor vol houten kisten filosoferen over de aantrekkingskracht, zoveel qua liefde als qua denken, tussen de stramme Heidegger en de nog stuggere Arendt. Dat die ondoorgrondelijk blijft, maakt niet uit, hun aantrekkelijke samenspel is genoeg.

Toneelschuur, Haarlem, 23 mei. Nog in Haarlem en Utrecht, volgend seizoen tournee. www.mugmetdegoudentand.nl