Vincent Kouters

Wie deze week over het strand van West-Terschelling wandelt, kan zomaar op 80 meter snelweg stuiten. Op de dubbele streep asfalt die door het zand is getrokken, staat een stoet auto’s, busjes, aanhangers en caravans. In de file dus. Wie ’s avonds in het schemerdonker komt, ziet in dit spectaculaire decor 12 acteurs en muzikanten van Toneelgroep De Appel hun postapocalyptische Oerolvoorstelling spelen. Blik. Over een land over zijn toeren dat krakend en botsend tot stilstand komt.

Het is weer Oerol op Terschelling. Dat betekent een ruime week groots en indrukwekkend, maar ook grotesk theater op een keur aan locaties overal op het eiland. Intiemer toneel is er ook, in schuren en tenten, maar de omvangrijke producties trekken uiteraard de meeste aandacht. En soms is groter ook beter.

De allergrootste op het eiland is die van De Appel. Tussen alle auto’s speelt de groep een hallucinante voorstelling met een eclectische mix van muziek. Als sardientjes die uit hun blik glibberen, vallen de spelers uit hun wagens. Sacha Bulthuis sloopt onder luid gejoel een auto. David Geysen verhangt zich aan een lantaarnpaal. Blik is krachtige en effectieve verbeelding van regisseur Aus Greidanus’ grimmige toekomstvisie op de mens.

Ook de jonge theatergroep De Warme Winkel speelt een, zeker voor hun doen, grote voorstelling. Ze staan in een manege met hun biografische performance Alma. Over Alma Mahler, ‘een van de boeiendste vrouwen van de vorige eeuw’ en tevens de vrouw van dirigent en componist Gustav Mahler. Zij leefde in Wenen tijdens het decadente fin de siècle en was de muze voor vele componisten, schrijvers en schilders. Eens een keer geen cliché Oerolthema – op het festival gaat het vaak over natuur versus cultuur, eenzaamheid en ballingschap.

Het acteurscollectief reconstrueert een van Alma’s (Maria Kraakman) beruchte, extravagante salons, waarbij de voltallige elite van die tijd over de vloer komt: van Freud tot Klimt tot Mussolini. En dat blijkt een indrukwekkend feestje, inclusief dwaze acts met vlaggen en meloenen, dat ontaardt in een regelrechte gangbang met een soundtrack van Duitstalige popsongs. Kijk, daar kan Oerolpubliek wat mee. Toch stelt Alma ook wat teleur met een paar langdradige lofredes op de vergane Oostenrijkse glorietijd.

Shakespeares Midzomernachtsdroom is zo’n toneelstuk dat doorgaands ook garant staat voor visueel vuurwerk en onversneden vertier. De kluchtige liefdeskomedie met drie verhaallijnen, over het paard getilde amateur-acteurs en een heel elvenbos is geknipt voor Oerol. Dus waren de verwachtingen groot bij de enscenering van regisseur Karina Kroft. Zeker ook omdat het een openingsvoorstelling was. Die werden maar heel weinig ingelost.

In een prachtig uitgelicht stuk bos achter de duinen – dat wel – speelden de acteurs vooral de scènes met de vier jonge geliefden. Helaas op een schreeuwerige manier die al snel gaat vervelen. De elven en het acteursgroepje, die het stuk zo vermakelijk maken, trokken aan het kortste eind. Dat tijdens de première de zendmicrofoons luidruchtig stoorden en tot drie keer toe muziek verkeerd werd ingestart, hielp niet.

Het mooiste theater biedt ook eigenlijk het eiland zelf. Wie al snel een beetje moe wordt van al het circus en de megalomane decors gaat met een fles wijn naar het strand tussen het landschapstheater van SLEM zitten, een beeldend kunstproject met onder andere werk van eilanders. Of naar een zwetende mannenband als Bluesteps & The Horns in Café Lieman, het oudste en bruinste café van Terschelling. Of geniet van het zicht van twee volwassen mannen op een kindertandem – alle huurfietsen bleken vrijdagmiddag al vergeven. Theater groeit op Oerol in het wild.

Het gras tussen de planken. Dat is trouwens het thema van dit jaar.

Oerol Festival, Terschelling. Nog t/m 21 juni. www.oerol.nl