Vincent Kouters

Don’t try this at home. Een dergelijke smeuïge waarschuwing ontbreekt op de flyer van MTG Blont, de mimetheatergroep van Bas van Rijnsoever en Floor van Leeuwen. Terwijl het juist zo passend was geweest voor hun enerverende Parade-performance vol bizarre stunts, en potentieel pijnlijke scènes waarvan een paar niet hadden misstaan in een aflevering van MTV’s stuntprogramma Jackass.

Een klein voorproefje hiervan was ook te zien tijdens het officiële openingsceremonietje van de Amsterdamse editie van theaterfestival de Parade, waar deze voorstelling geprogrammeerd is. Artistiek leider Nicole van Vessum noemde Blont een voorbeeld van de interessante nieuwe verbanden die de Parade is aangegaan. Hun afstudeervoorstelling stond eerder op het ITs festival, waar deze werd verkozen tot de ITs Parade Parel.

Theatermaker Ko van den Bosch verzorgde de eindregie van Blonts juweeltje. Wat ongetwijfeld de anarchistische kwaliteiten ervan ten goede kwam. Er wordt met vuur, verf en heel veel plakband gespeeld. Floor balanceert met hoge hakken op een rij bierflesjes. Later begint Bas live te internetbankieren op een groot scherm. Onvoorspelbaar en grillig, zoals maar weinig voorstellingen dat echt kunnen zijn. De titel van deze Paradeklapper is ZO komt de naakte waarheid aan haar licht.

Wie zich ook blootgeeft op de Amsterdamse Parade is derdejaars acteur Kevin Hassing. In Sex, Skin and Rock & Roll speelt hij travestiet Hedwig. Begeleid door een coole rockband gaat hij de confrontatie aan met zichzelf en zijn onzekerheden. Laagje voor laagje pelt hij zijn kleding af – zijn bontjas, zijn showjurkje en zijn panty’s – op zoek naar de kern van zijn identiteit.

Op sommige momenten is de voorstelling een vrij letterlijke bewerking van de film Hedwig and the angry inch, inclusief vertaalde liedteksten, zoals het mooie nummer over Plato’s androgyne mens. Maar de intermezzo’s lijken rechtstreek uit het leven van Hassing zelf geroepen. Zo vertelt hij over zijn eczeem, en zijn pornoverslaving.

Dat is dapper en ongelikt van hem, maar veel meer dan die constatering levert een bezoekje aan dit theatrale rockconcert ook weer niet op. Wat meer ruimte voor spannende anekdotes had meer diepgang kunnen geven aan zijn getuigenis.

Maar het blijft wel de Parade, dus er moet een gezond evenwicht tussen vermaak en verdieping gevonden worden. In die eerste categorie hoort overduidelijk Lost&Found thuis van theatergroep De glazen kin.

Daniel van den Broeke en Erik van Welzen spelen twee grijze mussen van mannetjes die werken op een bureau voor gevonden voorwerpen. Via een metalen koker valt er af en toe een voorwerp naar binnen, en dan slaat hun fantasie direct op hol. Een petje doet ze uitbarsten in een rapnummer, een roze laars leidt tot een poppenkast met pratende laarzen, dat werk. Jammer genoeg zijn alle scènes flauw, voorspelbaar of saai.

Nogal een verschil met Blont en Hassing die de Parade aanpakken als mogelijkheid om een persoonlijk verhaal te vertellen. Zo zou het altijd mogen zijn.

De Parade. Martin Luther Kingpark, Amsterdam. Nog t/m 17 augustus. www.deparade.nl