Dat er iemand gaat komen staat vanaf het begin vast. De foto's aan de muur, de po halfvol oude pies onder het bed, het geluid van voetsappen – alles wijst erop dat ze niet alleen zijn in hun nieuwe huis.
Het klinkt alles een ouderwets griezelverhaal. Het is de nieuwe voorstelling van Alexandra Koch. Na De dag en de nacht en de dag na de dood van Esther Gerritsen heeft de jonge regisseuse gekozen voor het debuut van de Noorse Jon Fosse Er gaat iemand komen. Beide voorstellingen delen een sinistere sfeer en zwarte humor. Beiden vinden plaats op het grensgebied tussen realiteit en droomwereld.
Een jonge vrouw (Laura Mentink) en een oudere man (Bart Klever) hebben een oud en afgelegen huis bij zee gekocht. Hun wens om zich van iedereen af te zonderen lijkt uit te komen. Want de anderen berokkenen een mens enkel pijn en angst, volgens de man. Deze vage toespeling is zo'n beetje het enige wat we te weten komen over het verleden van dit tweetal. Zelfs hun namen blijven onuitgesproken.
Maar dat is niet het enige wat in het ongewisse blijft. De taal van Fosse kenmerkt zich door onafgemaakte zinnen, stiltes en herhalingen. Keer op keer vertellen de man en de vrouw hoe gelukkig ze met elkaar zijn. Alleen met elkaar en verder niemand. De herhalingen zorgen voor een beklemmende sfeer. Deze wordt langzaam maar bewust tot het uiterste doorgevoerd. De lange stiltes, de complete afwezigheid van muziek en het sobere toneelbeeld versterken de kille en griezelige stemming.
De bezwerende woorden van het stel worden telkens doorbroken door het geluid van voetstappen of aanhoudend geklop op de deur. Het is de contactgestoorde buurjongen die uiteindelijk komt. Iwan Walhain heeft als de onaangepaste indringer een goede balans gevonden tussen aandoenlijkheid en opdringerigheid. Veel enger is de ziekelijke jaloezie van de man. De groteske vormen die deze aanneemt stellen de keuze van het koppel om zich af te zonderen in een ander, dubieuzer daglicht.
Er gaat iemand komen is – meer nog dan eerder opvoeringen van werk van Fosse – een donkere en duistere vertelling. Eenzaamheid en de onmogelijkheid om tot een echte dialoog te komen maken van de personages in zichzelf gekeerde zonderlingen. Onuitgesproken verlangens en onderhuidse spanningen gieren over het podium. Maar een uitbarsting blijft zoals gewoonlijk uit. Het komt de voorstelling alleen maar ten goede.
Er gaat iemand komen van Jon Fosse door Toneelschuur Producties, regie Alexandra Koch. Toneelschuur Haarlem, 23 december. Tournee t/m 10 februari. www.toneelschuur.nl
Reacties
Powered by Facebook Comments