Vincent Kouters

Naar Rembrandt kijken, kan nu ook het theater. De Hollandse meester is te zien in Rembrandts Spiegel: een uitbundige muziektheaterproductie van cineast Peter Greenaway, geregisseerd door zijn vrouw Saskia Boddeke. Rembrandt wordt gespeeld door de altijd wat groezelige acteur Bart Klever. Een perfecte keus voor dit verhaal over de donkere en aardse kant van de schilder, dat Greenaway en Boddeke willen vertellen.

Het onderwerp van deze toch wat prestigieuze voorstelling is eigenlijk hetzelfde als in Rembrandt de musical, die vorig jaar speelde met Henk Poort in de titelrol. Het gaat ook hier over het smeuïge levensverhaal van de schilder. Vincent van Warmerdam componeerde speciaal voor Rembrandts spiegel een opera als tegenwicht voor het door de acteurs vertelde verhaal.

We zien Rembrandt hier niet schilderen, maar vooral neuken. Midden op het podium staat een grote tafel, die ook dienst doet als bed. Hierin ontvangt hij achtereenvolgens Saskia, Geertje en Hendrickje, zijn drie vrouwen, waarvan er uiteindelijk twee sterven. Ook alle kinderen die hij bij Saskia heeft, sterven op jonge leeftijd. Zijn zoon Titus (Hendrik Aerts) leeft daarvan nog het langst. Maar ook hij sterft uiteindelijk zonder dat Rembrandt zich aan hem heeft kunnen spiegelen, zoals hij zo graag wil.

Achter het bed staat de enorme spiegel die hij cadeau kreeg bij de geboorte van Titus. Alleen is het in dit geval eigenlijk een van de videoschermen, waarvan er nog eens drie boven het podium hangen. Hierop zijn soms Rembrandts vrouwen te zien in een Rembrandteske belichting, maar ook meer nachtmerrieachtige beelden met veel water. Dat is mooi, maar het nut ervan voor deze voorstelling is twijfelachtig.

Mooi is ook, zoals gezegd, Bart Klever die een Rembrandt speelt met vooral aardse verlangens. Neuken, wilde hij. Lust en geiligheid waren de creatieve krachten achter deze schilder. Klever maakt er – met hulp van de door Ko van den Bosch niet preuts vertaalde tekst – een leuke, wat morsige kunstschilder van die het vrouwelijk lichaam als zijn muze ziet.

Toch ontbreekt er iets cruciaals aan deze voorstelling. Het wil maar niet echt spannend worden. Er zijn de acteurs die Rembrandts levensverhaal uitbeelden. Er is een orkest (Domestica Rotterdam) dat dit van een speels operageluid voorziet. En dan hangen er nog vier videoschermen waarop ook van alles te zien is. Maar het geheel is hier niet meer dan de som der delen. Integendeel: er ontstaat op deze manier een nogal gefragmenteerd kunstwerk waarin een spanningboog ontbreekt en een hoop onduidelijk blijft. Met zoveel talent bij elkaar is dat best spijtig.

Rotterdamse Schouwburg, 13 december. Tournee t/m 21 februari.