Kunst destilleren uit de banaliteit van het dagelijks leven is een riskante operatie. Groot is immers de kans dat het eindproduct even banaal is. Toch heeft de New Yorkse en naar Amerikaanse begrippen experimentele theatergroep Nature Theater of Oklahoma, kortweg OK Theater, geprobeerd het alledaagse om te vormen tot verheffend ervaringstheater. No Dice is het vermakelijke resultaat. De Rotterdamse Schouwburg haalde de voorstelling voor hun festival De internationale keuze naar Nederland.
No Dice is naar eigen zeggen ‘een epos van het alledaagse’. De tekst is letterlijk uit het leven gegrepen en bestaat uit opgenomen telefoongesprekken tussen de leden van het OK Theater en hun vrienden en collega’s. De vele uren aan materiaal die dat opleverde zijn bewerkt tot een vier uur durende voorstelling waarin heel veel gepraat wordt, maar eigenlijk bitter weinig gebeurd. Ter sprake komen een theaterdiner dat iemand bezocht, de crappy bijbaantjes die acteurs moeten onderhouden om geld te verdienen en de positieve aspecten van een drankverslaving.
De tekst is het sterke punt van deze voorstelling. De drie acteurs hebben zich ellenlange telefoondialogen, inclusief alle versprekingen, eigen moeten maken en zijn daar op wonderbaarlijke wijze in geslaagd. Ze spelen nadrukkelijk antiliterair theater. Het gaat er niet om wat er gezegd wordt, maar hoe dit gebeurd en hoe een gesprek, uit schijnbaar niets, kan ontstaan.
‘Tell me a story. Entertain me ’ Het is een vraag die de personages in No Dice elkaar keer op keer stellen. Maar een echt verhaal blijft uit. Geen van de personages, waarvonder een schrijver, is in staat een coherent verhaal te vertellen. Gelul in de ruimte, uitwijdingen over onbelangrijke zaken, onafgemaakte zinnen, tot meer zijn ze niet in staat. Het is een vergeefse zoektocht naar betekenis.
Dat is mooi. En ook de dialogen zijn niet zelden erg grappig. Maar desalniettemin kan het een ware uitputtingsslag worden om deze voorstelling uit te moeten zitten. Vooral het eerste uur is zwaar. De heftig acterende Amerikanen en het pijnlijk lelijke decor kunnen behoorlijk gaan irriteren. Zeker als niet op een gegeven moment de humor van de krampachtige, maar oprechte existentiële twijfel die alles rond deze voorstelling aankleeft, die stortvloed van betekenisloze woorden gaat ontstijgen.
Gelukkig gebeurd dat wel en daarom is No Dice, op een tenenkrommend moralistisch eindpraatje na, een sympathieke en radicale blik in het leven van een zomaar een paar acteurs.
De (Internationale) Keuze van de Rotterdamse Schouwburg, 7 t/m 22 september. No Dice van Nature Theater of Oklahoma, 20 sep. Nog te zien: 22 sep
Ik heb erg genoten van deze voorstelling. Geweldige acteurs die bijna 4 uur kunnen boeien terwijl ze constant onder een onveranderlijk flets tl licht staan. Ik vond het ook mooi hoe ze hun teksten begeleidden door die reeksen mysterieuze symbolische bewegingen. Dat had soms bijna een hypnotische werking op mij. Jammer dat je daar geen ruimte aan kon besteden in de recensie.
Ik heb eigenlijk alleen een technische vraag over het volgende. Je schrijft dat de acteurs zich de telefoondialogen eigen hebben gemaakt, maar was het niet zo dat ze ook teksten hoorden via die oordopjes die ze in hadden? Ik zat op de tweede rij en dacht soms dat ik zachtjes de teksten hoorde. Misschien een onbenullige vraag, maar ik wil het eigenlijk wel graag weten.
Bedankt voor de recensie.
“Are you having second thoughts about your life’s mission?”
“I wish I had had some first thoughts about that”
- No Dice
Bedankt voor je reactie. Je bent de eerste op deze website!
Over die iPod-oordopjes: die zag ik ook ja, en soms hoorde ik ook heel zacht ergens het gebabbel van een telefoongesprek. Ik dacht dat het bij het ‘geluidsdecor’ hoorde.
Het zou kunnen ja, dat ze de hele voorstelling onafgebroken gesouffleerd krijgen door hun iPodjes, maar dat lijkt me eerlijk gezegd nogal afleidend voor hen. Maken ze het dan niet alleen maar lastiger voor zichzelf? Dan kun je beter een tekst uit je hoofd leren…