Vincent Kouters

Eric de Vroedts Mightysociety5 is geen gewone voorstelling, maar een theaterinstallatie. In de zaal geen podium of tribune, maar acht verschillende kamers, waarin De Vroedt een groep jonge, veelal slonzige, personages laat wonen. Het lijkt hierdoor sterk op een studentenhuis.

Simultaan worden er in de kamers korte voorstellinkjes gespeeld, die allemaal culmineren in een lange feestscène in de gangen met de hele groep. Dit herhaald zich 4 keer. Publiek kan heel de avond vrijelijk de kamers in- en uitlopen, door ramen naar binnen kijken, of over de gangen zwerven.

Met de Mightysociety-reeks wil De Vroedt theater maken over het hier en nu. Ging het in vorige deel nog over globalisering en de rol van massamedia daarin. Nu richt hij zijn blik op de consequenties van dergelijke mechanismen voor een jongerengeneratie. De 11 jonge mensen in deze theaterinstallatie leven in een sterk geïndividualiseerde wereld, die hier zelfs letterlijk in hokjes is opgedeeld. Stuk voor stuk proberen ze een eigen privé-wereld te creëren, hun eigen utopietje.

Opvallend is de absurde hoeveelheid techniek die de personages daar voor nodig hebben. De kleine kamertjes staan vol met computers, tv’s, videocamera’s, telefoons, muziekinstallaties, dvd-spelers, heel veel microfoons en zelfs een karaoke-installatie. In een van de verhalen wordt een Japans meisje zelfs verliefd op haar huishoudrobot.

Iedereen is hier afhankelijk van deze apparaten. Een jongen verliest zichzelf in de online computergame World of Warcraft. Een meisje speurt heel de avond met bewakingcamera’s alle gangen af, op zoek naar haar geliefde. Een kamer verder zingt de Nigeriaanse Naoh een hitsig liedje voor haar webcam, dat ze daarna op YouTube zal zetten. Een Turkse jongen doet ongeveer hetzelfde, maar dan met zelfgemaakte seksfilmpjes en PornoTube.

De voorstelling zit bomvol verhalen. Deze zijn vaak moralistisch, maar bevatten tegelijkertijd gelukkig ook een relativerende toon. Het beste aan Mightysociety5 is evenwel het concept (hoewel dat niet helemaal origineel is). De uitwerking ervan tot het mightysociety-huis met een uitgekiende inrichting van scenografe Maze de Boer, is geslaagd te noemen. De intieme sfeer zorgt ervoor dat het haast onmogelijk wordt om niet mee te leven met deze groep heftige jonge honden.

Dat is trouwens ook te danken aan de jonge acteurs, die grotendeels nog op de toneelschool zitten. De enorme hoeveelheid energie die ze opbrengen, is overweldigend. Ten slotte straalt ook De Vroedts tekst, vol relativeerde ironie en grappige overdrijvingen.

Wie zich volledig wil onderdompelen in het leven van deze mensen moet wel de volledige vier uur blijven, en heeft dan eigenlijk nog maar helft van alle verhalen gezien. In het begin is het toch vooral zoeken naar structuur in de chaos van alle personages, ruimtes en geluiden. Heb je die gevonden, dan wil je nooit meer weg.

Gezien in Grand Theatre Groningen, 23 januari. Daar te zien tot 26 januari, daarna tournee. www.mightysociety.nl