Electronic City een groteske satire. De toneeltekst is geschreven door de Duitse theatermaker Falk Richter. Het is een toekomstvisie waarin de wereld, geglobaliseerd en gemodificeerd tot een uiterst efficiënt en zielloos systeem, verworden is tot een grote cluster van kille hotels, supermarkten en luchthavens.
Deze globale Electronic City wordt bevolkt door nomaden. Door mensen zonder thuis. Zonder identiteit.
Neem bijvoorbeeld Tom en Joy. De neurotische Tom rent en vloekt zich van de ene zakendeal naar het volgende congres. Hij raakt meer en meer verstrikt in een onontwarbare kluwen van kamernummers, telefoonnummers en wachtwoorden. Tom ontmoet Joy. Joy is een invalkracht bij een fastfoodketen. Joy werkt iedere dag weer in een andere vertrekhal in een ander land, terwijl ze droomt van haar eigen real-life soap. Vergeefs proberen Tom en Joy contact met elkaar te maken.
Ofschoon vol met interessante maatschappijkritiek, is de tekst geen moment fris of origineel te noemen. Het kapitalisme en overmatige consumptie leiden tot verlies van identiteit en authenticiteit. Goed, en dan? Maar verder dan die armzalige conclusie komt Richter niet.
Dat Susanne Kennedy’s opvoering van Electronic City, ondanks Richters dooddoeners, toch een bijzonder vermakelijke voorstelling blijkt te zijn, is volledig aan de jonge regisseuse te danken. Alle hysterie en geweld wordt door haar tot onwerkelijke proporties opgeblazen. Het geschreeuw, het geneuk en de gevechten – het wordt allemaal zo overdreven gespeeld dat het onvermijdelijk grappig wordt. Alsof je naar een cartoon zit te kijken. Geen moment verliest het stuk zijn vaart.
Tel daarbij op de lekker vet acterende Merijn de Jong en Çigdem Teke, en je hebt een doldwaze, luidruchtige komedie. Stijloefening geslaagd.
Electronic City van Falk Richter door het Gasthuis, regie: Susanne Kennedy. Theater Gasthuis, 21 september. Daar tot 29 september. www.theatergasthuis.nl
Reacties
Powered by Facebook Comments