Vincent Kouters

Peer Gynt is nogal een player. Zo’n jongen die op een bruiloft de bruid probeert te versieren. Ook vertelt hij graag sterke verhalen. Maar dan wel zo ingeleefd en prachtig gedetailleerd, dat het waarheidsgehalte er eigenlijk niet meer toe doet. Realiteitszin kent hij niet: later wil hij vorst worden. Vorst of koning of keizer. Hoe dan ook, de wereld zal aan zijn voeten liggen.

Weinig personages uit het werk van de Noorse toneelschrijver Henrik Ibsen zijn zo aanstekelijk opgewekt, fantasierijk en eigengereid als de jonge Peer Gynt. Logisch dat het Maastrichtse Theater aan het Vrijthof gedurende de kerstvakantie Ibsens sprookjesachtige muziektheaterstuk speelt.

Het is een beschaafde familievoorstelling. Niet bijzonder flitsend. Maar de ingetogen scènes imponeren wel degelijk door het geanimeerde spel van Servé Hermans in de titelrol. Een 7-koppig orkestje geeft daarbij een sfeervolle uitvoering van Edvard Griegs Peer Gynt suites ten beste.

Regisseur en bewerker Ted Keijser koos ervoor om de tekst aanzienlijk in te korten, zonder het verhaal ook gelijk te infantiliseren. Met alle mysterieuze figuren en trollen en extreme avonturen in Egypte is die fout snel gemaakt. Hier niet. Van de andere kant zullen Peers introspectieve monologen en soms duistere conclusies over identiteit niet direct aftrek vinden bij het jongste publiek. Zo is Peer er lang van overtuigd dat hij in zijn impulsieve handelen heel dicht bij zichzelf staat, bij zijn ware ‘ik’. Maar aan het einde vergelijkt hij zijn leven met een ui. Laag voor laag pel je het af, om tot de ontdekking te komen dat er geen kern is.

Jammer is wel dat die conclusie en het dramatische einde te plotseling komen. Voor de pauze laat de voorstelling nog fraai zien hoe de jonge ADHD-Peer zich langzaam laat inpalmen door de egoïstische trollen. Maar wat daarna komt, is een veel te gehaaste uiteenzetting van alle belevenissen van de oudere Peer, die van hot naar her reist.

Toch is deze Peer Gynt een volwassen kerstproductie van het Theater aan het Vrijthof met een hoofdpersoon waarin iedereen zich kan herkennen. Niet schokkend, maar wel met een warm hart.

Theater aan het Vrijthof, Maastricht, 22 december. Daar t/m 4 januari. www.theateraanhetvrijthof.nl