Theatermaker Kees Roorda bewaart het beste voor het laatste. Bij zijn eigen theatercollectief The Glasshouse regisseert hij nu – onder de noemer Pinter - drie eenakters van Harold Pinter. Daarvan is eigenlijk vooral Een soort Alaska, gebaseerd op het boek Awakenings van Oliver Sacks, de moeite waard. Hierin speelt een bijzonder breekbare Marlies Heuer een vrouw die na 23 jaar uit een coma ontwaakt en moeizaam contact probeert te zoeken met haar dokter en haar zus.
Maar goed, daar gaan er nog twee aan vooraf: Victoria Station en Eentje om het af te leren. In de jaren 80 publiceerde Pinter deze eenakters samen met nog een vierde tekst, die Roorda in zijn voorstelling heeft geschrapt, onder de titel Other Places. In elk stuk proberen twee plotseling tot elkaar veroordeelde mensen een vruchtbare communicatie op gang te houden. Ze moeten wel, om erachter te komen waar ze zijn en bovenal: wie ze zijn.
In Victoria Station wil een telefoniste van een taxicentrale een rit doorgeven aan een van de chauffeurs. Maar deze man reageert op alles wat ze zegt met verwarrende antwoorden en twijfelachtige uitspraken. Zo laat hij zich ontvallen dat er iemand op zijn achterbank ligt te slapen. De eenakter, hier weinig opzienbarend gespeeld door Carola Arons en Nasrdin Dchar, duurt een minuut of 10 en blijft ondoorgrondelijk. Pinter onwaardig.
Daarop volgt een al iets spannendere confrontatie tussen een psychopathische machtswellusteling (Bart Klever) die zijn slachtoffer (ook gespeeld door Dchar) een aantal vernederende psychologische spelletjes laat ondergaan. Kennelijk omdat deze niet in (de juiste) God gelooft. Bart Klever doet aardig zijn best om als gestoorde maffioso over te komen. Maar uiteindelijk ebt ook hier voortijdig de spanning weg.
Oneerbiedig gezegd zijn de eerste twee eenakters, zonder welke de voorstelling niet avondvullend zou zijn, niet meer dan opvulling. Valse starts voordat Roorda uiteindelijk in Een soort Alaska Pinters veel verhullende taal verbindt aan een zonneklare enscenering waarin Heuer een opgewekt meisje in het lichaam van een beklagenswaardige vrouw speelt.
De aankleding is kaal: een kruk en wat lampen. Ieders volledige aandacht gaat naar de tekst die traag en zonder omhaal de identiteit van de vrouw onthult. Nu klopt alles wel: timing, tekstbehandeling en tempo. Alsnog waardevol theater.
Pinter door The Glasshouse, regie Kees Roorda. Toneelschuur, Haarlem, 5 november. Tournee t/m 19 december: www.theglasshouse.nu
Reacties
Powered by Facebook Comments